TC de Markies
© DaDo 2018 Tourclub de Markies uit Bergen op Zoom        info@tcdemarkies.nl

Ritverslagen TC de Markies 2018

A NEW STAR IS BORN  (verslag clubrit Pinksteren, 21 mei 2018) Het is Pinksteren en dat betekent dat we op maandag fietsen in plaats van op de gebruikelijke zondag. Gisteren was het al prachtig weer en ook vandaag mogen we beslist niet klagen. In het begin overheerste de bewolking nog een beetje, maar naar mate de ochtend vorderde klaarde het steeds meer op en scheen de zon uitbundig. Wat ook traditie is met Pinksteren is de Roparun. Maar omdat deze steeds vroeger door onze regio komt hebben we daar eigenlijk nauwelijks meer last van. Om negen uur zie ik nog een team voort ploeteren over de boulevard. Die zullen dus pas laat in Rotterdam aankomen schat ik in. Nog een handvol teambussen bivakkeert bij de Schelp terwijl een cameraploeg nog opnamen maakt. Daar hebben wij verder geen oog meer voor want iets na negenen verzoek ik als ritkapitein van de dag iedereen om zijn carbon ros te bestijgen en zich in beweging te zetten. Ruim dertig leden vertrekken voor een rit over de Boonhil, een buurtschap in de polders bij Kruisland. We rijden via de Heimolen de stad uit. Daarna de kortste weg naar Heerle om vanaf hier noordwaarts te rijden. Ik rij samen met Charl in een rustig maar constant tempo voorop. Het is soms druk op de weg. Het feit dat het goed weer is en Pinksteren lokt blijkbaar veel recreanten naar buiten. Maar het gaat allemaal vlotjes met een oosten wind die ons grotendeels vanaf rechts in de zij waait. Chauffeur is vandaag wederom Reinier. Hoewel hij nog steeds niet op de racefiets kan, wil hij toch niet te veel van de club missen. Een geweldig clubgeest en heel fijn voor Arjan die eigenlijk chauffeursdienst had; hij kan gewoon mee fietsen! Overigens kan Reinier nu ook zijn andere grote hobby uitoefenen: Hij staat regelmatig langs de kant van de weg of op een viaduct met de camera's in de aanslag. Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende filmpje! Dank daarvoor en voor je verdere inzet. Dat wordt door veel leden eer gewaardeerd!! Bij natuurgebied De Roode Weel draaien we de Kruislandseweg op. We zijn nu zo'n beetje op het meest noordwestelijk puntje van de route en vanaf nu komt de wind meer van voren. Erg hard waait het gelukkig niet zodat Ludo, hij heeft inmiddels Charl naast me op de eerste rij afgelost, en ik gewoon tempo door kunnen blijven maken. In dit gedeelte is het weer rustig met toeristen. Af en toe passeert en scooter ons en ook een keer halen we buitenlandse wielertoeristen met volle bepakking in. Bij Kruisland slaan we links af en steken we even later voor de eerste keer de Vliet over. Nu volgt een rondje Oud Gastel via Stampersgat. Bekend terrein omdat we hier vorige week in tegengestelde richting ook al fietste. Vlak voor laatst genoemd dorp is er door enkele een verzoek gedaan voor een sanitaire stop. Op mijn teken stopt iedereen zodat sommigen hun blaas kunnen ontlasten in de berm. Niet iedereen vindt de plaspauze een goed idee en maken dat kenbaar door enerzijds gewoon door te fietsen en later mij daar op aan te spreken. Even later rijden we de brug over de Vliet weer over, nu tegengesteld aan een half uur eerder, van oost naar west. Daarna al snel linksaf de polder in. Juist nu haalt een auto met haast ons in wat bijna tot een gevaarlijke situatie leidt. Gelukkig loopt het allemaal weer goed af. Zo'n akkefietje hebben we later na Nispen weer wanneer een automobilist met grote snelheid nog even voor ons de weg opdraait en na het spoor opeens stil gaat staan aan de kant van de weg, ons daarbij best gevaarlijk hinderend. Ook maken we het ons als club niet altijd gemakkelijk. Ik doe een beroep op de voorste rijders om de situatie soms beter in te schatten en daarbij rekening te houden met het feit dat we een grote groep zijn. Vlak voor een kruising nog twee oudere fietstoeristen inhalen terwijl je weet dat wij daar gaan afslaan verdient geen schoonheidsprijs. Ook de situatie op de Wouwbaan bij 't Anker had wat mij betreft beslist beter en vooral netter gekund. Voorrangregels gelden ook voor ons! Maar goed, na Nispen maken we ons op voor de finales. Inmiddels hebben we de wind in de rug en loopt het tempo op. Een vrij grote groep kiest voor een avontuur bij de A. Hoewel er niet gedemarreerd wordt, ligt de snelheid vanaf het begin behoorlijk hoog.Ik zit dan bijna helemaal achterin en kon niet goed zien wie hier verantwoordelijk voor was/waren. Volgens mij zag ik Sjel in ieder geval op de eerste rij zitten! Tot halverwege de Ouderveldeweg kan iedereen volgen. En alhoewel de snelheid niet noemenswaardig omhoog gaat komen hier al enkele leden in de problemen. Na de chicane richting de Schouwenbaan is het een ander verhaal. De wind komt van opzij en vooraan wordt er dan wel gedemarreerd. Al snel is het achterin oorlog om een goed plekje te bemachtigen in de luwte van je voorganger. Maar net nu is het best druk met andere fietsers die ons tegemoet komen. Het breekt nu op een paar plaatsen en het is voor mij zorg om niet achter zo'n breuk verzeild te raken. Eén keer dreigt dat te gebeuren en kom ik even opgesloten te zitten achter leden die het tempo niet kunnen volgen en de volle breedte van de weg gebruiken. Lars heeft hier ook last van maar kan desondanks even later na een leuke inspanning de jump maken met mij (en nog meer??) in zijn wiel. Ik zie dat Denny, wie anders, dan al weer een stukje los rijdt. In tegenstelling tot vorige week is er nu wel organisatie bij de achtervolgers. Diverse leden houden het tempo hoog en Denny loopt daarom niet al te ver uit. Bij de Camping besluit Johan het gat te overbruggen door weg te springen. Hij sluit inderdaad vrij rap aan terwijl achter hemde groep even in verwarring is. Toch loopt tot mijn verbazing de voorsprong van het duo voorop niet echt op. Op de Westelaarsestraat komt de achtervolging weer even op gang en lopen we weer wat in. Wanneer we bij de hoogspanningmasten komen zie ik tot mijn verbazing dat Johan vooraf er af waaiert? Voor Denny ging het niet hard genoeg en hij had besloten weg te springen. Zodoende hadden we nu weer een enkeling op kop van de wedstrijd en was Johan weer aangesloten bij de achtervolgers. Kat in het bakkie dacht ik, dat redt Denny nooit alleen. Maar dat dachten er blijkbaar meerdere in onze groep waar opeens het grote rekenen en gokken begon. Maar net als vorige week moet ik daar wel direct bij opmerken dat Denny gewoon keihard door bleef rijden! Want hoewel er nu wat gekeken en gerekend werd, viel het niet bepaald stil bij ons. Ikzelf doe ook maximaal mee met bluffen. Ik blijf gewoon stijf achterin zitten en kijk het allemaal aan. Achter de Tol dreigt het tempo te stokken. Even daarvoor heeft Charl zich laten uitzakken, op zoek naar het goede wiel. (Volgens mij was dat het mijne...) Ik heb alleen Arjan en Frenk nog voor me. Arjan heeft net als ik gisteren Tilf Bastonge Tilf gereden en met 168 kilometer en 2550 hoogtemeters in de benen was bij hem het beste er wel af. Frenk zet even aan maar hij gaat ook geen potten breken en dan besluit ik maar aan te gaan. Ik trek de snelheid op tot 54 km/uur en houd dat best even vol. Maar de streep komt voor mij te snel dichterbij en zie in dat het mij niet gaat lukken. Inmiddels komen Charl en Johan over mij heen maar ook hen lukt het net niet om Denny tijdig te achterhalen. En zo heeft Denny zijn tweede op een rij binnen, even later gevolgd door Johan en Charl. Een zeer welverdiende overwinning die hij beslist niet gestolen heeft. En voor de tweede week op rij hadden we ook een hele dynamieke, leuke en sportieve finale. Chappeux aan Denny daarvoor, maar ook aan al die andere die ik niet heb genoemd in dit verslag maar wel keihard hebben gevochten om de leeuw Denny te temmen. Ludo, Arjan, Huub, Lars, ??, jullie verdienen allemaal vermelding omdat jullie de finale zo leuk maken, dank daarvoor! Nadat iedereen uitgebold is en Denny heeft gefeliciteerd werpen we een blik achterom en constateren dat de verschillen vandaag behoorlijk groot zijn. In een rustig tempo rijden we terug naar 't Strandhuys om onder het genot van koffie, thee en een lekker zonnetje na te kletsen. Tot volgende week! Daan FIJNAART, OF TOCH OOK WEER NIET.....   (verslag clubrit 13 mei 2018) Om half negen vanochtend kijk ik op de groeps-app. Een beetje traditioneel is er al veel reuring op dit fraaie medium. Helemaal begreep ik dat niet zo. Ik had een kwartiertje eerder al naar buiten gekeken en met een glimlach geconstateerd dat het droog was. Waarom dan al die commotie. Misschien komt het door het voorjaar van 2018. Inderdaad hebben we al te veel ritten moeten afgelasten de eerste maanden van dit seizoen waardoor leden misschien onzeker geworden zijn? Maar laat ik als bestuurslid nog maar eens een keertje duidelijk zijn: Ritten worden nooit afgelast in verband met  (kans op) regen! Alleen bij gevaarlijke omstandigheden, denk daarbij aan ijzel of windkracht 8 of hoger, zal er niet gestart worden. Voor alleen een beetje regen zullen we dus niet thuisblijven als club. Wat je individueel beslist is aan jezelf, maar de rit zal gewoon doorgaan! Bij aankomst op de Boulevard zie ik al dat de opkomst laag is. Bijna een halvering ten opzichte van vorige week. Toen 38 man aan de start, deze week tel ik er maar 20! Later sluiten Charel Franken (oud lid en papa van) en mijn broer Jan Kees nog aan. Folke bestuurt de bus en heeft vandaag niet zo heel veel te doen, behalve dan de zeikerds onder ons terug te brengen telkens weer. Zo zag ik Johan minstens drie keer langs de weg staan met zijn koersbroek (figuurlijk) op de hielen... Ook had hij een paar keer last van eenrichtingswegen waar hij als bus niet, en wij als fietsers wel, in mochten. Maar dat loste hij telkens prima op! Gisteren was het nog prima zomers weer. Een flink aantal leden heeft toen diverse routes gereden. Mark en Folke reden in Spa. Mark de 210 kilometer, Folke de 180. Beiden waren echter 'gewoon' aanwezig, knap hoor! Pakken wanneer je het pakken kunt is het devies! Maar vandaag tapte het weer uit een ander vaatje. Uiteindelijk bleef het gelukkig droog maar de zon was niet te zien, de temperatuur leverde meer dan 10 graden in en de wind was best stevig. Ook waaide hij uit het westen waardoor we hem voornamelijk van opzij hadden. Desondanks lag het tempo goed. Aan kopmannen geen gebrek weer, ook deze week niet. Hulde aan de mannen die als windbrekers zich steeds weer op kop nestelen!! Door de nieuwe uitrijdroute was in de polder onder Dinteloord een lusje eruit gehaald. Helaas merkte ritkapitein Jan Hermes de afslag te laat op en werd de originele lus alsnog genomen, meer dan zes kilometer toevoegend aan de toch al lange rit van vandaag. Als ritplanner had ik over het hoofd gezien dat het vandaag ook Moederdag was. Excuses aan alle moeders dat we pas later thuis waren.... Na de passage door Dinteloord waren we even de bus kwijt. Door eenrichtingsverkeer moest Folke eventjes omrijden. De tijd werd nuttig besteed aan een plaspauze en een kort overleg hoe we de extra kilometers alsnog konden wegpoetsen door wat af te snijden. We besloten rechtstreeks naar Stampersgat te rijden. Daardoor reden we wel over het slecht liggende fietspad naast de provinciaalse weg ter plaatse. Vanaf nu rijd ik met mijn broer op kop en als de Van-Dommele-Express richting Roosendaal. De wind blaast lekker vanuit de zij. Bij Roosendaal slaat Jan Kees af en hebben we een kanshebber bij de A minder. Eerst volgt nog het stuk naar Nispen, het laatste deel met de wind in de rug en dus in flinke vaart. Na Nispen draaien we weer wind tegen en is het Sjel die het tempo strak houdt. Dat blijft hij ook doen na de splitsing bij de A. Ook als Denny is weggesprongen en als eenling een leuk gat op bouwt. Zijn pa Charel duikt het gat in maar blijft hopeloos hangen. Dan is al duidelijk dat zijn zoon vooraan een meer dan stevig tempo blijft aanhouden. Op weg naar de camping is het wachten op de reactie vanuit de groep. Die komt uiteindelijk van Johan, gevolgd door Arjan en Charl. De daarachter rijdende Ludo en Frenk laten nu snel de kar lopen. Ik moet nu eventjes goed opletten want drie mannen voor me blokkeren de volledig breedte van de weg. Maar met een beetje stemverheffing lukt het me snel om een gaatje te vinden. Ik duik het gat in naar de drie achtervolgers die inmiddels al op een afstadje voor me volle bak aan gaan met Johan als motor. Ik heb een hele flinke inspanning nodig om het gat naar de drie mannen voor me te dichten. Ik heb dan ook eventjes tijd nodig om op adem te komen. In die fase blijf ik in vierde wiel hangen en pas als mijn hartslag weer normaliseert ga ik meedraaien. Dan volgt een fase van goede samenwerking en heb ik er alle vertrouwen in dat we Denny terug gaan pakken. Zijn voorsprong slinkt langzaam maar gestaag. Maar dan gaat de motor bij ons wat haperen. Eerst Arjan en even later ook Charl nemen niet meer voluit over. Blijkbaar zitten zij aan hun limiet. Het duurt soms te lang voor er over genomen wordt. Niet dat we nu opeens langzaam rijden, integendeel, maar het binnen halen van de vis stagneert wel. Dat is trouwens zeker ook de verdienste van Denny die in zijn eentje tegen de wind in, die hier recht van voren komt, gewoon tempo blijft houden. Wat een krachtmens!! En zo naderen we de Tol. Ik leg me er bij neer dat we Denny niet meer gaan pakken en besluit om met de focussen op plek twee. Tot twee keer toe probeer ik weg te springen maar de pure snelheid ontbeert me. De conditie is prima maar de korte versnelling is duidelijk niet goed genoeg. En dus wordt er in de achtervolgende groep gesprint om plek twee. Denny is dan al solo over de finish gegleden en terecht vandaag gewonnen. Johan wordt tweede voor Charl en mijzelf. Even later volgt Arjan en dan is het wachten op de rest. Daarna rijden we gezamenlijk terug naar 't Strandhuys voor een heerlijke bak koffie of thee. Daan Clubrit Spuikanaal   (verslag clubrit 6 mei 2018) Een drukke opkomst op een mooie dag. Dit na de ingekorte en natte clubrit van vorige week zondag. Veel mensen zijn terug van vakantie en met een grote groep vertrekken wij voor een lekker tochtje richting Zeeland. Helaas gaat het al op de Antwerpsestraatweg mis. Door een losse baksteen op het fietspad valt Mark. Helaas 4 spaken uit Mark zijn voorwiel maar verder geen verwondingen dus met een voorwiel van club gauw verder fietsen. Richard (jawel!) en ik doen het kopwerk. Op de Kreekrakbrug vindt Richard het genoeg geweest en neemt Jochem zijn plek op kop over. De route gaat langs het Spuikaneel langs de westerscheldedijk naar Gawege. Door het mooie weer ligt Zeeland en prachtig bij. Reinier is zo lief om de busbeurt van Frenk over te nemen en neemt onderweg veel foto’s en maakt een filmpje. Graag zien wij deze ook graag terug Reinier. Als wij bij Waarde terug draaien is de wind ongunstig. Niet dat er een harde wind staat maar het is toch beduidend harder werken dan het eerste gedeelte van de clubrit. Halfverwege de terugweg langs de Westerscheldedijk geven Jochhem en ik de kopbeurt over aan Sjel en Ludo. Ook Bas laat zich hier op kop niet onbetuigd. Via Ossendrecht en Huijbergen gaan wij beginnen met de finales. Als de A finale start valt het helemaal stil. Er is niemand die wil rijden. Ik besluit dan maar te demarreren. Ik heb toch al zere benen van het kopwerk. Ik zie dat Charl in mijn wiel zit. Als Huub er daarna hard overheen komt sluiten Charl en ik aan. Ik kijk achteropm en zie dat wij los zijn. Vooral Huub neemt finke kopbeurten voor zijn rekening maar ook Charl blijft netjes draaien. Ik moet in het begin een aantal beurten passen maar besluit daarna ook maar vol mee te gaan draaien. Het beste is er bij mij af en met Charl erbij zijn de kansen om te winnen voor Huub en mij niet groot. Hoe de achtervolging op ons verloopt weet ik eerlijk gezegd niet. Ik begrijp dat Arjan verwoede pogingen heeft gedaan om bij ons te geraken. Als wij de ventweg richting de Tol opdraaien zit het jagende peloton niet ver meer achter ons. Gelukkig gaan wij het met ons drieeen redden en worden wij niet meer terug gehaald. Huub probeert Charl en mij te verassen met een demarrage net na de Tol maar Charl laat zich niet verrassen en maakt het bekwaam af in de sprint. Huub pakt de tweede plaats voor mij. Tevreden zijn wij alle drie dat onze ontsnapping stand heeft gehouden. Mooi dat aanvallen soms loont. Iron Brooijmmans wint de B finale voor Wouter Wilting. Of het nog gezellig was bij het Strandhuys weet ik niet want ik moet direct door naar de run bike run in Hoogerheide. Maar gezien het goede weer zal dit zeker gezellig zijn geweest. Lars  KLEIN ZUNDERT EN DE REGEN DIE NIET KWAM!  (Verslag van de clubrit van 22 april 2018) Eindelijk eens een keer een positieve verrassing wat het weer betreft! Als sinds de laatste paar dagen zijn de voorspellingen voor deze zondag twijfelachtig! Als we pech zouden hebben zou het best wel eens een hoop regen kunnen opleveren her en der. Gelukkig bleef ons dat bespaard en ondanks dat we bij Schijf de route enigszins hebben aangepast ivm hele donkere wolken voor ons, bleef het niet alleen droog, ook de zon was bijna altijd goed te zien en de temperaturen schoten als een raket omhoog! Om negen uur was het een drukte van belang op de Boulevard. Niet alleen 35 leden van onze tourclub en onze chauffeur John Boer waren present, de vele kraampjes over de volle lengte van de hele boulevard maakten het tot een krioelende mierenhoop van standhouders die hun waar aan het uitstallen waren! Dat betekende eventjes goed opletten tijdens het wegrijden en vooraan het tempo wat drukken om er voor te zorgen dat we al snel gezamenlijk op pad zouden zijn. Net als vorige week rijden we uit via de Markiezaatsweg om de natte Binnenbanddijk te omzeilen. De afslag naar de Heimolen verliep daarna prima zodat we weer snel op de juiste route zaten. Zoals al gezegd was de opkomst prima. Maar al snel sloten her en der individuele en ook plukjes renners zich bij ons aan. Want het was druk vandaag op de West Brabantse wegen. Wij waren duidelijk niet de enige liefhebbers die van de voorlopig laatste zonnige dag van de erg vroege zomerse periode. Deze week steeg de temperatuur op een paar dagen achter elkaar boven de 25 graden bij veel zon. Zowaar een hele verademing na een mistroostig voorjaar. De route voerde ons oostwaarts naar Klein Zundert. Mark de Kok rijdt vandaag de eerste helft van de rit constant op kop. Dit doet hij zo enthousiast dat hij menig keer enkele tientallen meters voor de groep uit rijdt. Samen met Bas zit ik op de tweede rij, maar feitelijk rijden we eigenlijk dus ook op kop. Wanneer Mark een beetje inhoudt neem ik het plaatsje naast hem in en rijden we een mooi strak tempo met de wind schuin van voren. Eenmaal in België neemt voorzitter Jochem de plek in van Mark, soms even afgewisseld door Bas die ook weer traditioneel vooraan te vinden is! Met Jochem rijden we Klein Zundert binnen waar Richard de verleiding niet kan weerstaan om voor het bordje te sprinten. Een poging van John van Broekhoven om hem hier af te troeven faalt en dus kan Richard zich met een glimlach laten terug zakken in de groep. We buigen nu af naar het noorden en krijgen dan de wind in de rug. Wat een heerlijk stuk op deze manier: Windje mee, een aangename temperatuur en volop zon! Het geroezemoes van achter uit het peloton is duidelijk te horen. Geweldig allemaal! Ondertussen rijden we blijkbaar toch best goed door want de ene na de andere club halen we in. Even verder bij Sprundel buigen we westwaarts. We volgen netjes het fietspad en kruizen even later de N638. We zijn nu de bus eventjes kwijt en dus besluit ik op verzoek tot een sanitaire stop. Kan ik ook mooi even mijn winstopper uitdoen die nu echt niet meer nodig is..... Zodra we weer op gang zijn gekomen zien we voor ons donkere wolken zich samenpakken. Rene maakt me er op attent en snel nemen we de beslissing om het lusje over de Rozenvendreef te schappen en zo een paar kilometers afsnijden. Dat blijkt goed uit te pakken want er valt gelukkig geen druppel. Al snel schijnt de zon weer volop en dus kunnen we ons gaan opmaken voor de finales. Ik zie Sjel honderd meter voor de groep uitrijden? De A-finale begint rustig. Ikzelf zit vrij verder achter in en heb mijn taktiek al bepaald. Gezien de weinige wind en de grote groep, ik schat in minstens 20 man bij de A vandaag, denk ik niet dat het zin heeft weg te springen. Dus wordt het afwachten. Ik zit te ver naar achteren om te zien wat er vooraan gebeurt. En dus is het goed opletten om te zien wie waar zit en wat doet. Voor mij is Folke de man om in de gaten te houden en ook Johan heeft er volgens mij zin in. Die zitten ook achterin de groep, net als ik. Wanneer de eerste versnelling een feit is, nogmaals, ik heb geen idee wie dat op zijn geweten heeft, zie ik tot mij serieuze schrik opeens Johan de berm in verdwijnen. Blijkbaar heeft hij een zwiep gehad en hij moet heel erg zijn best te doen om op volle vaart de sporen naast het asfalt te volgen en vooral niet onderuit te gaan. Tot mijn grote opluchting gaat het allemaal goed. Ook valt het voorin stil zodat hij makkelijk weer kan aansluiten! Nu ontspint zich een leuke, attractieve finale. Constant proberen leden weg te springen en geregeld rijden een-, twee- en drielingen los voor de groep. Met name de jump van Johan is indrukwekkend. Maar zoals ik al ingeschat had, blijkt het lastig om weg te blijven. Te veel leden, ik heb in ieder geval sleurwerk gezien van Danny, Huub en Arjan, controleren de boel. En dus komt het telkens weer tot een hergroepering en gaan we af op een sprint. Volgens mij zit iedereen er nog bij achter de Tol. Inmiddels richt al mijn aandacht zich nog op één persoon: Folke! Als hij dan ook aangaat op minder dan een kilometer van de streep reageer ik direct. Maar ook Frenk heeft de taktiek van Folke door en is me net iets voor. Zodoende kan ik niet direct tot het achterwiel van Folke komen. Ik laat me door Frenk echter wel op sleeptouw nemen. Op zich best een ideale situatie, zij het dat Frenk snelheid te kort komt. In plaats van mij bij het achterwiel van Folke af te zetten constateer ik dat het gat begint te groeien. Er rest mij niets anders dan vol aan te gaan om te proberen de sluwe vos bij zijn kladden te grijpen. Maar eerlijk is eerlijk: Folke rijdt hard genoeg en ondanks dat ik langzaam inloop is de afstand tot de streep te klein om hem nog te kunnen verrassen. Een blik achterom leert me dat we met zijn tweeën een serieus gat hebben. Folke eerste dus en ik bol daarna over de streep als tweede. Wie derde wordt ontgaat me maar ik heb horen zeggen dat Albert die plek voor zich opeiste. (Mocht dat niet zo zijn? Mail of app even aub!) Daarna rijden we op het gemak terug naar 't Strandhuys. De zon schijnt volop en het terras zit al goed vol. Wij vinden er ons plekje en onder het genot van koffie en thee kunnen de evaluaties beginnen! Daan THE CONTINUEING STORY.... (Verslag van Clubrit Vlake op 15 april 2018) Dat we een raar seizoen hebben is niemand ontgaan tot nu toe, denk ik! Vandaag werd daar weer een bijzonder hoofdstuk aan toegevoegd. Bijzonder vandaag was het grote aantal lekke banden onderweg naar Vlake. We houden geen statistieken bij als het gaat om pech onderweg, maar vandaag scoren we hoog in zo'n klassement. Volgens mij waren er zo'n 10 lekke banden vandaag, waarvan drie alleen al van Jan Kees. Maar terug naar het begin. Voor vandaag had het bestuur aangekondigd dat er een groepsfoto gemaakt zou worden. Begin deze week waren de voorspellingen bijzonder gunstig hiervoor met veel zon en temperaturen in de 20 graden. Zo lang vooruit voorspellen is en blijft lastig bleek deze week ook weer. Uiteindelijk mochten we blij zijn met een graadje of 14 en bleef het wel droog nadat er vannacht de nodige neerslag gevallen was. De wegen waren op veel plaatsen nog nat en overal lagen plassen. Misschien wel de grootste aanjager als het om onze lekke banden ging. Iets na negenen vertrokken we. We reden uit met de schoonvader van Bas van Tetering en zijn zoontje in de bus. Het werd voor hem niet echt een ontspannen ritje met al die lekke banden. Via de Markiezaatsweg en de Antwerpsestraatweg werd koers gezet naar het zuiden. Het binnenbanddijkje werd zorgvuldig vermeden omdat die zo lek als een mandje is. Ik houd het tempo bewust aan de lage kant. Op de eerste plaats om eventuele laatkomers de mogelijkheid te bieden om op een fatsoendelijke manier nog aan te sluiten, maar zeker ook omdat mijn benen niet zo erg goed aanvoelden. Gisteren hebben we met vijf man (Rene v D, Jochem, Arjan, Kees en ik) alvast de eerste etappe van de Vogezen-vierdaagse verkend. Die verkenning liep prima. Zowel de rit zelf als ook de route door het Vlaamse landschap. Dit smaakte naar meer! Dat lange weekeinde gaat een toppertje worden!! Maar al met al hadden we bijna 150 kilometer afgelegd en dat voelde ik best wel.... Eenmaal op de oude Rijksweg voeren Charl en ik, we zouden de eerste 30 kilometer gebroederlijk op kop rijden, wat op en reden we een keurig tempo van 32 km/uur. Al snel liepen we in op een grote groep voor ons die even daarvoor stil had gestaan voor lekke banden(!) Even snel inschatten hoe snel dat ze reden en na kort overleg met Charl besluiten we er achter te blijven. Inhalen op het fietspad is niet mogelijk met twee zulke grote groepen. Het alternatief zou inhalen via de hoofdbaan zijn. Maar de club voor ons reed ongeveer 31 km/uur en dat was dus goed genoeg wat mij betreft. Na de bruggen over het kanaal sloegen ze af de polder in en hadden we de weg weer voor onszelf! Na ongeveer 25 kilometer komt Danny naar voren. Er zijn dan al flink wat lekke banden geweest en de bus is opgehouden hierdoor. Ook ontbreken er nog wat leden, oa Jan Kees, Arjan  en Jochem rijden op gepaste afstand. Na overleg met Rene zetten we de boel stil en is het lang wachten op de bus en de achterblijvers. Danny zelf besluit de tijd te gebruiken om zijn buitenband te vervangen. Dat was een show op zich! Uiteindelijk is iedereen weer helemaal heel en kunnen we verder. Via het station van Kruiningen en het plaatsje Vlake, naamgever van de tunnel in de A58, rijden we de polder in richting het kanaal. Dat kanaal steken we vandaag echter niet over, maar hier buigen we zuidwaarts en ervaren we dat er best een stevig windje tegen staat. Maar als snel staan we weer stil. Opnieuw zijn er meerdere lekke banden en moeten de ongelukkigen gaan zoeken naar nieuwe bandjes. Ook is de bus nu even kwijt en blijft er niets anders over dan alles weer stilzetten. Inmiddels schijnt het zonnetje en valt het nog niet eens zo erg om even te dollen en sanitair te ontspannen. Al snel rijden we weer en passeren we de oude veerhaven. Nu wijken we even af van de geplande route om een beetje af te snijden. We hebben immers al redelijk wat tijd verspeeld! Maar ook nu heeft Jan Kees weer lek. Zijn derde voor vandaag. Er is geen bus en dus staan we weer allemaal stil. Gelukkig hebben we de bus snel aan de lijn en laten we Jan Kees hier achter. Hij zal uit de bus een nieuw wiel krijgen. Kopover kop met Bas zet hij de achtervolging in. Net op tijd voor de finales sluit hij weer aan! De finale gaat van start. Oud lid Hylke set zich op kop en trapt kilometers een stevig tempo. Niemand heeft de ambitie om het hard te maken en daarom duurt het best nog even voor de eerste versnelling plaats vind. Volgens mij was het Folke die van achteruit er vandoor gaat. Blijkbaar is iedereen nog vers en wordt er snel gereageerd. Daarna is het Jan Kees die een poging doet. Arjan duikt er achteraan en nu is het afwachten wie nog meer gaat reageren. Eén voor een springen leden nu het gat is. Als ook Johan reageert besluit ik mee te gaan. Het resultaat is dat we even later weer allemaal samen rijden. Voor zover ik kon zien zat iedereen er nog bij. Daarna is het weer aan Huub. Folke reageert snel en ook Bas sluit even later aan. Daarna kijkt iedereen naar elkaar en mogen zij met z'n drieën een leuk gaatje pakken. Maar je voelt aan alles dat dit ook niet gaat lukken. Langzaam maar zeker gaat bij de achtervolgers het tempo omhoog. En als dan Johan op de trappers gaat staan en Jan Kees ook mee gaat doen is het gatvrij rap overbrugt. Niemand gaat vandaag het verschil maken is dan al wel duidelijk. Toch probeert Folke het nog een keer maar ook dat resulteert niet in iets positiefs voor hem. De laatste die probeert is Jan Kees. Hij demarreert niet echt maar desondanks krijgt hij een gaatje. Maar ook dat is niet voldoende. In de veronderstelling dat de streep zo'n driehonderd meter voor het bordje getrokken ligt zet ik aan en geef eventjes alles. Maar de streep doemt maar niet op! De laatste driehonderd meter zijn teveel voor mij en iedereen komt over me heen. Uiteindelijk is het Folke die met de laatste kracht de sprint wint voor Johan en Charl. AL met al een mooie finale en een verdiende winnaar! Terug bij het strandhuys wordt een groepsfoto gemaakt en kunnen we onder het genot van koffie en thee in de zon nog even nagenieten van weer een bijzondere clubrit! Daan De lente is begonnen! (Op de kalender...) we spreken 25 maart 2018. En als club zijn we toe aan clubrit nummer twee! Vandaag stonden er 30 leden aan de start en samen met de 21 van twee weken geleden komt het totaal in de eerste vier weken dus op 51. Een absoluut dieptepunt in de historie van de club, in ieder geval van de laatste 20 jaar. Het vorige laagterecord stond op 2005. Toen werd de eerste rit afgelast en stond de teller 'slechts' op 103 leden. Dan is 51 minder dan de helft van toen. En om het contrast nog groter te maken: In 2012 kwamen bij de eerste vier ritten maar liefst 172 leden opdagen, een gemiddelde van 43... Maar tot zover genoeg statistieken! Het weer komt dit weekeinde eindelijk in een wat rustiger vaarwater. De wind is rustig te noemen en het zonnetje laat zich geregeld zien, zij het wat fletsjes deze zondagmorgen. Ik was vooraf benieuwd wat dat met de opkomst zou doen? Zouden leden thuis blijven voor de eerste grand prix fomule 1 van dit seizoen waar Max een bescheiden zesde plek weet te behalen? Eigenlijk had ik een beetje verwacht dat leden eindelijk blij zouden zijn om weer in clubverband de weg op te gaan. Maar dan is de 30 leden plus twee aspirant leden wel aan de magere kant? Wordt dit een trend voor het komende seizoen? Ik hoop van niet..... Iets na negen uur vertrekken we op weg naar Zeeland voor een rondje via Waarde. Rondje Waarde was vroeger een klassieker bij de club. In de tijd dat we nog niet zo veel routes hadden werd deze rit diverse keren in een seizoen gereden. Een recht toe recht aan rit die ons eerst een eind Zeeland in voert om vervolgens langs de Westerscheldedijk terug te keren. Enige punt van aandacht is de wind, die op de Zeeuwse wegen je behoorlijk parten kan spelne. Met de wind hoeven we vandaag geen rekening te houden. En dat is te merken aan het tempo dat ontwikkeld wordt. Vooraan houden de koprenners er een strak ritme op na. Eigenlijk gaat het wel te hard, maar niemand komt in de problemen. We volgen het fietspad langs de oude rijksweg westwaarts. Na Krabbendijke slaan we linksaf en ronden we Waarde. Het dorpje ligt er rustig bij en zonder problemen rijden we even later weer oostwaarts. Aan het tempo is het niet te merken, die is nog steeds stevig te noemen. Vlak voor we de brug bij Bath passeren ligt het gemiddelde al boven de 32 km/uuur! Na Ossendrecht stoppen een aantal leden langs de kant van de weg voor een sanitaire stop. Voor mij het teken om even naar voren te rijden en aan de diesellocomotieven vooraan het peloton te vragen even te temporiseren zodat iedereen weer kan aansluiten zonder zich helemaal over de kop te hoeven rijden. Charl en Bas houden inderdaad in en zo kan iedereen weer makkelijk zijn plekje in de groep weer innemen. Even later rijden we Huybergen in. Omdat onze wethouder er vandaag (weer) niet bij is neemt Kees de honneurs waar om een extra rondje op de rotonde te maken! De dorpskern is afgesloten en dus rijden we via de 'buitenwijken' naar het begin van de finales. Vandaag zoals al gezegd was het de eerste keer dit seizoen dat we sportief de degens zouden gaan kruizen. Toch is er nauwelijks spanning te bespeuren. Het is duidelijk te merken dat veel leden de laatste weken niet zo veel kilometers hebben kunnen maken.... Vlak voor we splitsen rijdt een trekker met hele brede ploeg het finale parcours van de A op. Gelukkig probeert niemand dit gevaarte te passeren. Ik denk ook niet dat het uberhaupt mogelijk zou zijn, zo breed is het gevaarte! Regelmatig moeten we in de remmen wanneer de trekker snelheid inhoudt en ruimte maakt voor tegemoetkomend verkeer. Helaas is de boer niet bereid om zijn bolide even aan de kant te parkeren om ons te laten passeren.... En dus zitten we de komende 4 kilometer achter deze niet te nemen horde. Voor veel leden volgens mij geen probleem overigens.... Het duurt nog even voordat de finale op gang komt. Het is Roy die de eerste versnelling plaats. Tot mijn stomme verbazing breekt de groep direct?? Ik kijk op mijn teller: 34 km/u. Wat is hier nu weer aan de hand. Ik wil direct aanzetten om alsnog aan te pikken maar de groep voor me waaiert nu breed uit en ik kan er niet langs. Blijkbaar heeft Jochem wel een gaatje gevonden want hij zet zich nu op kop en trekt wel stevig door. Nu kan opeens wel iedereen volgen (=plakken) maar Jochem redt het niet alleen. Maar wat te verwachten viel gebeurde ook: Niemand neemt over. Ikzelf zit nog steeds achterin. Ik had me voorgenomen om vandaag mijn benen rust te geven na de inspanningen gisteren in de toertocht Gent - Wevelgem. De 140 km zaten nog in mijn benen en het leek me beter om gewoon mee te peddelen met de groep. Nadat men Jochem even heeft laten peddelen valt het weer stil en is het Arjan die de kop neemt. Weer breekt het, dit keer direct achter hem. Dan kan ik me toch niet meer inhouden en zodra ik een gaatje krijg spring ik achter hem aan. Al snel passeer ik Arjan,  hem aanmoedigend om aan te pikken. Wanneer ik even later daadwerkelijk bij de voorste vier ben aangesloten kijk ik even achterom. Niet Arjan zit in mijn wiel maar Charl. We zijn nu met zes man voorop: Roy die de ontsnapping begon, Jan Kees en Folke die gemakkelijk aansloten, samen met Frenk, en Charl en ik. Charl heeft echter al zijn krachten al aangesproken terwijl ook bij Frenk het beste eraf is. Dus het draaien vooraan loopt voor geen meter. Roy neemt weer hard over en er valt een gat. Jan Kees springt er naar toe maar Folke laat nu lopen? Maar mijn benen schreeuwen om rust na de achtervolging van zojuist. Opeens zie ik Folke me links voorbij razen. In plaats van direct in te haken wacht ik even af wat er gebeurt. Maar er gebeurt niets en opeens zijn de drie mannen vooraan weg. Ik probeer nog een keer de achtervolging op gang te brengen. Maar wanneer duidelijk wordt dat Frenk en Charl niet meer (kunnen) overnemen besluit ik mijn benen stil te houden. En zo komen de achtervolgers weer bij ons en zijn de drie voor ons definitief weg. Roy is vandaag de snelste op de streep, gevolgd door Folke en Jan Kees. Even later is het Arjan die voor Frank Ros de vierde plek opeist. Daarna rijden we gezamenlijk naar 't Strandhuys voor een evaluatie tijdens de koffie en thee. EERSTE OFFICIELE CLUBRIT VAN 2018!   (11 Maart 2018) Vorige week mislukte de poging om het seizoen te openen. Een straffe winterse periode die zelfs mondjesmaat tot ijspret leidde, kwam ten einde met veel sneeuw op vrijdagavond en zaterdag. Hoewel zaterdagmiddag de dooi ruimschoots was ingetreden, lagen er nog de nodige sneeuwresten her en der. Met een temperatuur die 's ochtends tegen het vriespunt lag was het risico te groot, vond het bestuur. Deze zondag dreigt echter weer op een  teleurstelling uit te draaien. Er wordt veel regen verwacht in de nacht van zaterdag op zondag en in de ochtend. Om acht uur regent het nog pijpenstelen. Binnen het bestuur wordt koortsachtig overleg gevoerd. Uiteindelijk wordt besloten om toch te gaan starten, zij het met een uurtje vertraging. Volgens buienradar zou het dan droog geworden zijn. Gelukkig had deze weersite het dit keer bij het juiste einde! Dus stonden zo'n 20 leden en één aspirant lid (Frenk Bosters, een neef van onze Frenk) te wachten op Sjel die vandaag de bus zou rijden. Iets na negenen was ook onze grote vriend gearriveerd en konden we op weg. Via de Heimolen reden we Bergen uit voor een verkorte clubrit langs de Lange Schouw. Eigenlijk ons gewone winterritje al met al. Op kop zijn vandaag de bekende gezichten te vinden. Bas en René bijvoorbeeld, maar ook onze kersverse clubkampioen Charl in een fraai kampioenstenue! Hij zal dit seizoen goed herkenbaar meefietsen is al wel duidelijk! Zoals al gezegd was het gelukkig droog. Alleen zorgde opspattend water soms nog voor de nodige nattigheid en zagen de meesten er al snel behoorlijk vuil uit. Behalve uiteraard de koprijders..... Ondanks dat het de eerste officiële clubrit was, werd er goed door gereden. Zeker in het eerste uur was dit voor niemand een probleem. In het tweede uur zag je wat leden naar achteren zakken en moest er af en toe tot kalmte gemaand worden. Maar al met al werd er netjes gereden waarbij met iedereen rekening werd gehouden. Vooraf was al besloten dat er vandaag geen finales zouden zijn en daarom reden we als één groep over het B-finale parcours. Zonder veel problemen bleef de groep én bij elkaar, én rustig op tempo door rijden naar de streep. Alleen de oude vos Richard kon zich toch niet inhouden en reed vlak voor de finish weg. Walter haalde hem nog bij en ging als eerste over de finishlijn. De rest van de groep bleef kalmpjes door kabbelen. Op het gemak reden we terug naar 't Strandhuys voor een bak koffie en een praatje! De eerste rit zat erop!! Daan
© DaDo 2018 Tourclub de Markies uit Bergen op Zoom        info@tcdemarkies.nl 

Ritverslagen TC de Markies 2018

TC de Markies
A NEW STAR IS BORN  (verslag clubrit Pinksteren, 21 mei 2018) Het is Pinksteren en dat betekent dat we op maandag fietsen in plaats van op de gebruikelijke zondag. Gisteren was het al prachtig weer en ook vandaag mogen we beslist niet klagen. In het begin overheerste de bewolking nog een beetje, maar naar mate de ochtend vorderde klaarde het steeds meer op en scheen de zon uitbundig. Wat ook traditie is met Pinksteren is de Roparun. Maar omdat deze steeds vroeger door onze regio komt hebben we daar eigenlijk nauwelijks meer last van. Om negen uur zie ik nog een team voort ploeteren over de boulevard. Die zullen dus pas laat in Rotterdam aankomen schat ik in. Nog een handvol teambussen bivakkeert bij de Schelp terwijl een cameraploeg nog opnamen maakt. Daar hebben wij verder geen oog meer voor want iets na negenen verzoek ik als ritkapitein van de dag iedereen om zijn carbon ros te bestijgen en zich in beweging te zetten. Ruim dertig leden vertrekken voor een rit over de Boonhil, een buurtschap in de polders bij Kruisland. We rijden via de Heimolen de stad uit. Daarna de kortste weg naar Heerle om vanaf hier noordwaarts te rijden. Ik rij samen met Charl in een rustig maar constant tempo voorop. Het is soms druk op de weg. Het feit dat het goed weer is en Pinksteren lokt blijkbaar veel recreanten naar buiten. Maar het gaat allemaal vlotjes met een oosten wind die ons grotendeels vanaf rechts in de zij waait. Chauffeur is vandaag wederom Reinier. Hoewel hij nog steeds niet op de racefiets kan, wil hij toch niet te veel van de club missen. Een geweldig clubgeest en heel fijn voor Arjan die eigenlijk chauffeursdienst had; hij kan gewoon mee fietsen! Overigens kan Reinier nu ook zijn andere grote hobby uitoefenen: Hij staat regelmatig langs de kant van de weg of op een viaduct met de camera's in de aanslag. Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende filmpje! Dank daarvoor en voor je verdere inzet. Dat wordt door veel leden eer gewaardeerd!! Bij natuurgebied De Roode Weel draaien we de Kruislandseweg op. We zijn nu zo'n beetje op het meest noordwestelijk puntje van de route en vanaf nu komt de wind meer van voren. Erg hard waait het gelukkig niet zodat Ludo, hij heeft inmiddels Charl naast me op de eerste rij afgelost, en ik gewoon tempo door kunnen blijven maken. In dit gedeelte is het weer rustig met toeristen. Af en toe passeert en scooter ons en ook een keer halen we buitenlandse wielertoeristen met volle bepakking in. Bij Kruisland slaan we links af en steken we even later voor de eerste keer de Vliet over. Nu volgt een rondje Oud Gastel via Stampersgat. Bekend terrein omdat we hier vorige week in tegengestelde richting ook al fietste. Vlak voor laatst genoemd dorp is er door enkele een verzoek gedaan voor een sanitaire stop. Op mijn teken stopt iedereen zodat sommigen hun blaas kunnen ontlasten in de berm. Niet iedereen vindt de plaspauze een goed idee en maken dat kenbaar door enerzijds gewoon door te fietsen en later mij daar op aan te spreken. Even later rijden we de brug over de Vliet weer over, nu tegengesteld aan een half uur eerder, van oost naar west. Daarna al snel linksaf de polder in. Juist nu haalt een auto met haast ons in wat bijna tot een gevaarlijke situatie leidt. Gelukkig loopt het allemaal weer goed af. Zo'n akkefietje hebben we later na Nispen weer wanneer een automobilist met grote snelheid nog even voor ons de weg opdraait en na het spoor opeens stil gaat staan aan de kant van de weg, ons daarbij best gevaarlijk hinderend. Ook maken we het ons als club niet altijd gemakkelijk. Ik doe een beroep op de voorste rijders om de situatie soms beter in te schatten en daarbij rekening te houden met het feit dat we een grote groep zijn. Vlak voor een kruising nog twee oudere fietstoeristen inhalen terwijl je weet dat wij daar gaan afslaan verdient geen schoonheidsprijs. Ook de situatie op de Wouwbaan bij 't Anker had wat mij betreft beslist beter en vooral netter gekund. Voorrangregels gelden ook voor ons! Maar goed, na Nispen maken we ons op voor de finales. Inmiddels hebben we de wind in de rug en loopt het tempo op. Een vrij grote groep kiest voor een avontuur bij de A. Hoewel er niet gedemarreerd wordt, ligt de snelheid vanaf het begin behoorlijk hoog.Ik zit dan bijna helemaal achterin en kon niet goed zien wie hier verantwoordelijk voor was/waren. Volgens mij zag ik Sjel in ieder geval op de eerste rij zitten! Tot halverwege de Ouderveldeweg kan iedereen volgen. En alhoewel de snelheid niet noemenswaardig omhoog gaat komen hier al enkele leden in de problemen. Na de chicane richting de Schouwenbaan is het een ander verhaal. De wind komt van opzij en vooraan wordt er dan wel gedemarreerd. Al snel is het achterin oorlog om een goed plekje te bemachtigen in de luwte van je voorganger. Maar net nu is het best druk met andere fietsers die ons tegemoet komen. Het breekt nu op een paar plaatsen en het is voor mij zorg om niet achter zo'n breuk verzeild te raken. Eén keer dreigt dat te gebeuren en kom ik even opgesloten te zitten achter leden die het tempo niet kunnen volgen en de volle breedte van de weg gebruiken. Lars heeft hier ook last van maar kan desondanks even later na een leuke inspanning de jump maken met mij (en nog meer??) in zijn wiel. Ik zie dat Denny, wie anders, dan al weer een stukje los rijdt. In tegenstelling tot vorige week is er nu wel organisatie bij de achtervolgers. Diverse leden houden het tempo hoog en Denny loopt daarom niet al te ver uit. Bij de Camping besluit Johan het gat te overbruggen door weg te springen. Hij sluit inderdaad vrij rap aan terwijl achter hemde groep even in verwarring is. Toch loopt tot mijn verbazing de voorsprong van het duo voorop niet echt op. Op de Westelaarsestraat komt de achtervolging weer even op gang en lopen we weer wat in. Wanneer we bij de hoogspanningmasten komen zie ik tot mijn verbazing dat Johan vooraf er af waaiert? Voor Denny ging het niet hard genoeg en hij had besloten weg te springen. Zodoende hadden we nu weer een enkeling op kop van de wedstrijd en was Johan weer aangesloten bij de achtervolgers. Kat in het bakkie dacht ik, dat redt Denny nooit alleen. Maar dat dachten er blijkbaar meerdere in onze groep waar opeens het grote rekenen en gokken begon. Maar net als vorige week moet ik daar wel direct bij opmerken dat Denny gewoon keihard door bleef rijden! Want hoewel er nu wat gekeken en gerekend werd, viel het niet bepaald stil bij ons. Ikzelf doe ook maximaal mee met bluffen. Ik blijf gewoon stijf achterin zitten en kijk het allemaal aan. Achter de Tol dreigt het tempo te stokken. Even daarvoor heeft Charl zich laten uitzakken, op zoek naar het goede wiel. (Volgens mij was dat het mijne...) Ik heb alleen Arjan en Frenk nog voor me. Arjan heeft net als ik gisteren Tilf Bastonge Tilf gereden en met 168 kilometer en 2550 hoogtemeters in de benen was bij hem het beste er wel af. Frenk zet even aan maar hij gaat ook geen potten breken en dan besluit ik maar aan te gaan. Ik trek de snelheid op tot 54 km/uur en houd dat best even vol. Maar de streep komt voor mij te snel dichterbij en zie in dat het mij niet gaat lukken. Inmiddels komen Charl en Johan over mij heen maar ook hen lukt het net niet om Denny tijdig te achterhalen. En zo heeft Denny zijn tweede op een rij binnen, even later gevolgd door Johan en Charl. Een zeer welverdiende overwinning die hij beslist niet gestolen heeft. En voor de tweede week op rij hadden we ook een hele dynamieke, leuke en sportieve finale. Chappeux aan Denny daarvoor, maar ook aan al die andere die ik niet heb genoemd in dit verslag maar wel keihard hebben gevochten om de leeuw Denny te temmen. Ludo, Arjan, Huub, Lars, ??, jullie verdienen allemaal vermelding omdat jullie de finale zo leuk maken, dank daarvoor! Nadat iedereen uitgebold is en Denny heeft gefeliciteerd werpen we een blik achterom en constateren dat de verschillen vandaag behoorlijk groot zijn. In een rustig tempo rijden we terug naar 't Strandhuys om onder het genot van koffie, thee en een lekker zonnetje na te kletsen. Tot volgende week! Daan FIJNAART, OF TOCH OOK WEER NIET.....   (verslag clubrit 13 mei 2018) Om half negen vanochtend kijk ik op de groeps-app. Een beetje traditioneel is er al veel reuring op dit fraaie medium. Helemaal begreep ik dat niet zo. Ik had een kwartiertje eerder al naar buiten gekeken en met een glimlach geconstateerd dat het droog was. Waarom dan al die commotie. Misschien komt het door het voorjaar van 2018. Inderdaad hebben we al te veel ritten moeten afgelasten de eerste maanden van dit seizoen waardoor leden misschien onzeker geworden zijn? Maar laat ik als bestuurslid nog maar eens een keertje duidelijk zijn: Ritten worden nooit afgelast in verband met  (kans op) regen! Alleen bij gevaarlijke omstandigheden, denk daarbij aan ijzel of windkracht 8 of hoger, zal er niet gestart worden. Voor alleen een beetje regen zullen we dus niet thuisblijven als club. Wat je individueel beslist is aan jezelf, maar de rit zal gewoon doorgaan! Bij aankomst op de Boulevard zie ik al dat de opkomst laag is. Bijna een halvering ten opzichte van vorige week. Toen 38 man aan de start, deze week tel ik er maar 20! Later sluiten Charel Franken (oud lid en papa van) en mijn broer Jan Kees nog aan. Folke bestuurt de bus en heeft vandaag niet zo heel veel te doen, behalve dan de zeikerds onder ons terug te brengen telkens weer. Zo zag ik Johan minstens drie keer langs de weg staan met zijn koersbroek (figuurlijk) op de hielen... Ook had hij een paar keer last van eenrichtingswegen waar hij als bus niet, en wij als fietsers wel, in mochten. Maar dat loste hij telkens prima op! Gisteren was het nog prima zomers weer. Een flink aantal leden heeft toen diverse routes gereden. Mark en Folke reden in Spa. Mark de 210 kilometer, Folke de 180. Beiden waren echter 'gewoon' aanwezig, knap hoor! Pakken wanneer je het pakken kunt is het devies! Maar vandaag tapte het weer uit een ander vaatje. Uiteindelijk bleef het gelukkig droog maar de zon was niet te zien, de temperatuur leverde meer dan 10 graden in en de wind was best stevig. Ook waaide hij uit het westen waardoor we hem voornamelijk van opzij hadden. Desondanks lag het tempo goed. Aan kopmannen geen gebrek weer, ook deze week niet. Hulde aan de mannen die als windbrekers zich steeds weer op kop nestelen!! Door de nieuwe uitrijdroute was in de polder onder Dinteloord een lusje eruit gehaald. Helaas merkte ritkapitein Jan Hermes de afslag te laat op en werd de originele lus alsnog genomen, meer dan zes kilometer toevoegend aan de toch al lange rit van vandaag. Als ritplanner had ik over het hoofd gezien dat het vandaag ook Moederdag was. Excuses aan alle moeders dat we pas later thuis waren.... Na de passage door Dinteloord waren we even de bus kwijt. Door eenrichtingsverkeer moest Folke eventjes omrijden. De tijd werd nuttig besteed aan een plaspauze en een kort overleg hoe we de extra kilometers alsnog konden wegpoetsen door wat af te snijden. We besloten rechtstreeks naar Stampersgat te rijden. Daardoor reden we wel over het slecht liggende fietspad naast de provinciaalse weg ter plaatse. Vanaf nu rijd ik met mijn broer op kop en als de Van-Dommele-Express richting Roosendaal. De wind blaast lekker vanuit de zij. Bij Roosendaal slaat Jan Kees af en hebben we een kanshebber bij de A minder. Eerst volgt nog het stuk naar Nispen, het laatste deel met de wind in de rug en dus in flinke vaart. Na Nispen draaien we weer wind tegen en is het Sjel die het tempo strak houdt. Dat blijft hij ook doen na de splitsing bij de A. Ook als Denny is weggesprongen en als eenling een leuk gat op bouwt. Zijn pa Charel duikt het gat in maar blijft hopeloos hangen. Dan is al duidelijk dat zijn zoon vooraan een meer dan stevig tempo blijft aanhouden. Op weg naar de camping is het wachten op de reactie vanuit de groep. Die komt uiteindelijk van Johan, gevolgd door Arjan en Charl. De daarachter rijdende Ludo en Frenk laten nu snel de kar lopen. Ik moet nu eventjes goed opletten want drie mannen voor me blokkeren de volledig breedte van de weg. Maar met een beetje stemverheffing lukt het me snel om een gaatje te vinden. Ik duik het gat in naar de drie achtervolgers die inmiddels al op een afstadje voor me volle bak aan gaan met Johan als motor. Ik heb een hele flinke inspanning nodig om het gat naar de drie mannen voor me te dichten. Ik heb dan ook eventjes tijd nodig om op adem te komen. In die fase blijf ik in vierde wiel hangen en pas als mijn hartslag weer normaliseert ga ik meedraaien. Dan volgt een fase van goede samenwerking en heb ik er alle vertrouwen in dat we Denny terug gaan pakken. Zijn voorsprong slinkt langzaam maar gestaag. Maar dan gaat de motor bij ons wat haperen. Eerst Arjan en even later ook Charl nemen niet meer voluit over. Blijkbaar zitten zij aan hun limiet. Het duurt soms te lang voor er over genomen wordt. Niet dat we nu opeens langzaam rijden, integendeel, maar het binnen halen van de vis stagneert wel. Dat is trouwens zeker ook de verdienste van Denny die in zijn eentje tegen de wind in, die hier recht van voren komt, gewoon tempo blijft houden. Wat een krachtmens!! En zo naderen we de Tol. Ik leg me er bij neer dat we Denny niet meer gaan pakken en besluit om met de focussen op plek twee. Tot twee keer toe probeer ik weg te springen maar de pure snelheid ontbeert me. De conditie is prima maar de korte versnelling is duidelijk niet goed genoeg. En dus wordt er in de achtervolgende groep gesprint om plek twee. Denny is dan al solo over de finish gegleden en terecht vandaag gewonnen. Johan wordt tweede voor Charl en mijzelf. Even later volgt Arjan en dan is het wachten op de rest. Daarna rijden we gezamenlijk terug naar 't Strandhuys voor een heerlijke bak koffie of thee. Daan Clubrit Spuikanaal   (verslag clubrit 6 mei 2018) Een drukke opkomst op een mooie dag. Dit na de ingekorte en natte clubrit van vorige week zondag. Veel mensen zijn terug van vakantie en met een grote groep vertrekken wij voor een lekker tochtje richting Zeeland. Helaas gaat het al op de Antwerpsestraatweg mis. Door een losse baksteen op het fietspad valt Mark. Helaas 4 spaken uit Mark zijn voorwiel maar verder geen verwondingen dus met een voorwiel van club gauw verder fietsen. Richard (jawel!) en ik doen het kopwerk. Op de Kreekrakbrug vindt Richard het genoeg geweest en neemt Jochem zijn plek op kop over. De route gaat langs het Spuikaneel langs de westerscheldedijk naar Gawege. Door het mooie weer ligt Zeeland en prachtig bij. Reinier is zo lief om de busbeurt van Frenk over te nemen en neemt onderweg veel foto’s en maakt een filmpje. Graag zien wij deze ook graag terug Reinier. Als wij bij Waarde terug draaien is de wind ongunstig. Niet dat er een harde wind staat maar het is toch beduidend harder werken dan het eerste gedeelte van de clubrit. Halfverwege de terugweg langs de Westerscheldedijk geven Jochhem en ik de kopbeurt over aan Sjel en Ludo. Ook Bas laat zich hier op kop niet onbetuigd. Via Ossendrecht en Huijbergen gaan wij beginnen met de finales. Als de A finale start valt het helemaal stil. Er is niemand die wil rijden. Ik besluit dan maar te demarreren. Ik heb toch al zere benen van het kopwerk. Ik zie dat Charl in mijn wiel zit. Als Huub er daarna hard overheen komt sluiten Charl en ik aan. Ik kijk achteropm en zie dat wij los zijn. Vooral Huub neemt finke kopbeurten voor zijn rekening maar ook Charl blijft netjes draaien. Ik moet in het begin een aantal beurten passen maar besluit daarna ook maar vol mee te gaan draaien. Het beste is er bij mij af en met Charl erbij zijn de kansen om te winnen voor Huub en mij niet groot. Hoe de achtervolging op ons verloopt weet ik eerlijk gezegd niet. Ik begrijp dat Arjan verwoede pogingen heeft gedaan om bij ons te geraken. Als wij de ventweg richting de Tol opdraaien zit het jagende peloton niet ver meer achter ons. Gelukkig gaan wij het met ons drieeen redden en worden wij niet meer terug gehaald. Huub probeert Charl en mij te verassen met een demarrage net na de Tol maar Charl laat zich niet verrassen en maakt het bekwaam af in de sprint. Huub pakt de tweede plaats voor mij. Tevreden zijn wij alle drie dat onze ontsnapping stand heeft gehouden. Mooi dat aanvallen soms loont. Iron Brooijmmans wint de B finale voor Wouter Wilting. Of het nog gezellig was bij het Strandhuys weet ik niet want ik moet direct door naar de run bike run in Hoogerheide. Maar gezien het goede weer zal dit zeker gezellig zijn geweest. Lars  KLEIN ZUNDERT EN DE REGEN DIE NIET KWAM!  (Verslag van de clubrit van 22 april 2018) Eindelijk eens een keer een positieve verrassing wat het weer betreft! Als sinds de laatste paar dagen zijn de voorspellingen voor deze zondag twijfelachtig! Als we pech zouden hebben zou het best wel eens een hoop regen kunnen opleveren her en der. Gelukkig bleef ons dat bespaard en ondanks dat we bij Schijf de route enigszins hebben aangepast ivm hele donkere wolken voor ons, bleef het niet alleen droog, ook de zon was bijna altijd goed te zien en de temperaturen schoten als een raket omhoog! Om negen uur was het een drukte van belang op de Boulevard. Niet alleen 35 leden van onze tourclub en onze chauffeur John Boer waren present, de vele kraampjes over de volle lengte van de hele boulevard maakten het tot een krioelende mierenhoop van standhouders die hun waar aan het uitstallen waren! Dat betekende eventjes goed opletten tijdens het wegrijden en vooraan het tempo wat drukken om er voor te zorgen dat we al snel gezamenlijk op pad zouden zijn. Net als vorige week rijden we uit via de Markiezaatsweg om de natte Binnenbanddijk te omzeilen. De afslag naar de Heimolen verliep daarna prima zodat we weer snel op de juiste route zaten. Zoals al gezegd was de opkomst prima. Maar al snel sloten her en der individuele en ook plukjes renners zich bij ons aan. Want het was druk vandaag op de West Brabantse wegen. Wij waren duidelijk niet de enige liefhebbers die van de voorlopig laatste zonnige dag van de erg vroege zomerse periode. Deze week steeg de temperatuur op een paar dagen achter elkaar boven de 25 graden bij veel zon. Zowaar een hele verademing na een mistroostig voorjaar. De route voerde ons oostwaarts naar Klein Zundert. Mark de Kok rijdt vandaag de eerste helft van de rit constant op kop. Dit doet hij zo enthousiast dat hij menig keer enkele tientallen meters voor de groep uit rijdt. Samen met Bas zit ik op de tweede rij, maar feitelijk rijden we eigenlijk dus ook op kop. Wanneer Mark een beetje inhoudt neem ik het plaatsje naast hem in en rijden we een mooi strak tempo met de wind schuin van voren. Eenmaal in België neemt voorzitter Jochem de plek in van Mark, soms even afgewisseld door Bas die ook weer traditioneel vooraan te vinden is! Met Jochem rijden we Klein Zundert binnen waar Richard de verleiding niet kan weerstaan om voor het bordje te sprinten. Een poging van John van Broekhoven om hem hier af te troeven faalt en dus kan Richard zich met een glimlach laten terug zakken in de groep. We buigen nu af naar het noorden en krijgen dan de wind in de rug. Wat een heerlijk stuk op deze manier: Windje mee, een aangename temperatuur en volop zon! Het geroezemoes van achter uit het peloton is duidelijk te horen. Geweldig allemaal! Ondertussen rijden we blijkbaar toch best goed door want de ene na de andere club halen we in. Even verder bij Sprundel buigen we westwaarts. We volgen netjes het fietspad en kruizen even later de N638. We zijn nu de bus eventjes kwijt en dus besluit ik op verzoek tot een sanitaire stop. Kan ik ook mooi even mijn winstopper uitdoen die nu echt niet meer nodig is..... Zodra we weer op gang zijn gekomen zien we voor ons donkere wolken zich samenpakken. Rene maakt me er op attent en snel nemen we de beslissing om het lusje over de Rozenvendreef te schappen en zo een paar kilometers afsnijden. Dat blijkt goed uit te pakken want er valt gelukkig geen druppel. Al snel schijnt de zon weer volop en dus kunnen we ons gaan opmaken voor de finales. Ik zie Sjel honderd meter voor de groep uitrijden? De A-finale begint rustig. Ikzelf zit vrij verder achter in en heb mijn taktiek al bepaald. Gezien de weinige wind en de grote groep, ik schat in minstens 20 man bij de A vandaag, denk ik niet dat het zin heeft weg te springen. Dus wordt het afwachten. Ik zit te ver naar achteren om te zien wat er vooraan gebeurt. En dus is het goed opletten om te zien wie waar zit en wat doet. Voor mij is Folke de man om in de gaten te houden en ook Johan heeft er volgens mij zin in. Die zitten ook achterin de groep, net als ik. Wanneer de eerste versnelling een feit is, nogmaals, ik heb geen idee wie dat op zijn geweten heeft, zie ik tot mij serieuze schrik opeens Johan de berm in verdwijnen. Blijkbaar heeft hij een zwiep gehad en hij moet heel erg zijn best te doen om op volle vaart de sporen naast het asfalt te volgen en vooral niet onderuit te gaan. Tot mijn grote opluchting gaat het allemaal goed. Ook valt het voorin stil zodat hij makkelijk weer kan aansluiten! Nu ontspint zich een leuke, attractieve finale. Constant proberen leden weg te springen en geregeld rijden een-, twee- en drielingen los voor de groep. Met name de jump van Johan is indrukwekkend. Maar zoals ik al ingeschat had, blijkt het lastig om weg te blijven. Te veel leden, ik heb in ieder geval sleurwerk gezien van Danny, Huub en Arjan, controleren de boel. En dus komt het telkens weer tot een hergroepering en gaan we af op een sprint. Volgens mij zit iedereen er nog bij achter de Tol. Inmiddels richt al mijn aandacht zich nog op één persoon: Folke! Als hij dan ook aangaat op minder dan een kilometer van de streep reageer ik direct. Maar ook Frenk heeft de taktiek van Folke door en is me net iets voor. Zodoende kan ik niet direct tot het achterwiel van Folke komen. Ik laat me door Frenk echter wel op sleeptouw nemen. Op zich best een ideale situatie, zij het dat Frenk snelheid te kort komt. In plaats van mij bij het achterwiel van Folke af te zetten constateer ik dat het gat begint te groeien. Er rest mij niets anders dan vol aan te gaan om te proberen de sluwe vos bij zijn kladden te grijpen. Maar eerlijk is eerlijk: Folke rijdt hard genoeg en ondanks dat ik langzaam inloop is de afstand tot de streep te klein om hem nog te kunnen verrassen. Een blik achterom leert me dat we met zijn tweeën een serieus gat hebben. Folke eerste dus en ik bol daarna over de streep als tweede. Wie derde wordt ontgaat me maar ik heb horen zeggen dat Albert die plek voor zich opeiste. (Mocht dat niet zo zijn? Mail of app even aub!) Daarna rijden we op het gemak terug naar 't Strandhuys. De zon schijnt volop en het terras zit al goed vol. Wij vinden er ons plekje en onder het genot van koffie en thee kunnen de evaluaties beginnen! Daan THE CONTINUEING STORY.... (Verslag van Clubrit Vlake op 15 april 2018) Dat we een raar seizoen hebben is niemand ontgaan tot nu toe, denk ik! Vandaag werd daar weer een bijzonder hoofdstuk aan toegevoegd. Bijzonder vandaag was het grote aantal lekke banden onderweg naar Vlake. We houden geen statistieken bij als het gaat om pech onderweg, maar vandaag scoren we hoog in zo'n klassement. Volgens mij waren er zo'n 10 lekke banden vandaag, waarvan drie alleen al van Jan Kees. Maar terug naar het begin. Voor vandaag had het bestuur aangekondigd dat er een groepsfoto gemaakt zou worden. Begin deze week waren de voorspellingen bijzonder gunstig hiervoor met veel zon en temperaturen in de 20 graden. Zo lang vooruit voorspellen is en blijft lastig bleek deze week ook weer. Uiteindelijk mochten we blij zijn met een graadje of 14 en bleef het wel droog nadat er vannacht de nodige neerslag gevallen was. De wegen waren op veel plaatsen nog nat en overal lagen plassen. Misschien wel de grootste aanjager als het om onze lekke banden ging. Iets na negenen vertrokken we. We reden uit met de schoonvader van Bas van Tetering en zijn zoontje in de bus. Het werd voor hem niet echt een ontspannen ritje met al die lekke banden. Via de Markiezaatsweg en de Antwerpsestraatweg werd koers gezet naar het zuiden. Het binnenbanddijkje werd zorgvuldig vermeden omdat die zo lek als een mandje is. Ik houd het tempo bewust aan de lage kant. Op de eerste plaats om eventuele laatkomers de mogelijkheid te bieden om op een fatsoendelijke manier nog aan te sluiten, maar zeker ook omdat mijn benen niet zo erg goed aanvoelden. Gisteren hebben we met vijf man (Rene v D, Jochem, Arjan, Kees en ik) alvast de eerste etappe van de Vogezen-vierdaagse verkend. Die verkenning liep prima. Zowel de rit zelf als ook de route door het Vlaamse landschap. Dit smaakte naar meer! Dat lange weekeinde gaat een toppertje worden!! Maar al met al hadden we bijna 150 kilometer afgelegd en dat voelde ik best wel.... Eenmaal op de oude Rijksweg voeren Charl en ik, we zouden de eerste 30 kilometer gebroederlijk op kop rijden, wat op en reden we een keurig tempo van 32 km/uur. Al snel liepen we in op een grote groep voor ons die even daarvoor stil had gestaan voor lekke banden(!) Even snel inschatten hoe snel dat ze reden en na kort overleg met Charl besluiten we er achter te blijven. Inhalen op het fietspad is niet mogelijk met twee zulke grote groepen. Het alternatief zou inhalen via de hoofdbaan zijn. Maar de club voor ons reed ongeveer 31 km/uur en dat was dus goed genoeg wat mij betreft. Na de bruggen over het kanaal sloegen ze af de polder in en hadden we de weg weer voor onszelf! Na ongeveer 25 kilometer komt Danny naar voren. Er zijn dan al flink wat lekke banden geweest en de bus is opgehouden hierdoor. Ook ontbreken er nog wat leden, oa Jan Kees, Arjan  en Jochem rijden op gepaste afstand. Na overleg met Rene zetten we de boel stil en is het lang wachten op de bus en de achterblijvers. Danny zelf besluit de tijd te gebruiken om zijn buitenband te vervangen. Dat was een show op zich! Uiteindelijk is iedereen weer helemaal heel en kunnen we verder. Via het station van Kruiningen en het plaatsje Vlake, naamgever van de tunnel in de A58, rijden we de polder in richting het kanaal. Dat kanaal steken we vandaag echter niet over, maar hier buigen we zuidwaarts en ervaren we dat er best een stevig windje tegen staat. Maar als snel staan we weer stil. Opnieuw zijn er meerdere lekke banden en moeten de ongelukkigen gaan zoeken naar nieuwe bandjes. Ook is de bus nu even kwijt en blijft er niets anders over dan alles weer stilzetten. Inmiddels schijnt het zonnetje en valt het nog niet eens zo erg om even te dollen en sanitair te ontspannen. Al snel rijden we weer en passeren we de oude veerhaven. Nu wijken we even af van de geplande route om een beetje af te snijden. We hebben immers al redelijk wat tijd verspeeld! Maar ook nu heeft Jan Kees weer lek. Zijn derde voor vandaag. Er is geen bus en dus staan we weer allemaal stil. Gelukkig hebben we de bus snel aan de lijn en laten we Jan Kees hier achter. Hij zal uit de bus een nieuw wiel krijgen. Kopover kop met Bas zet hij de achtervolging in. Net op tijd voor de finales sluit hij weer aan! De finale gaat van start. Oud lid Hylke set zich op kop en trapt kilometers een stevig tempo. Niemand heeft de ambitie om het hard te maken en daarom duurt het best nog even voor de eerste versnelling plaats vind. Volgens mij was het Folke die van achteruit er vandoor gaat. Blijkbaar is iedereen nog vers en wordt er snel gereageerd. Daarna is het Jan Kees die een poging doet. Arjan duikt er achteraan en nu is het afwachten wie nog meer gaat reageren. Eén voor een springen leden nu het gat is. Als ook Johan reageert besluit ik mee te gaan. Het resultaat is dat we even later weer allemaal samen rijden. Voor zover ik kon zien zat iedereen er nog bij. Daarna is het weer aan Huub. Folke reageert snel en ook Bas sluit even later aan. Daarna kijkt iedereen naar elkaar en mogen zij met z'n drieën een leuk gaatje pakken. Maar je voelt aan alles dat dit ook niet gaat lukken. Langzaam maar zeker gaat bij de achtervolgers het tempo omhoog. En als dan Johan op de trappers gaat staan en Jan Kees ook mee gaat doen is het gatvrij rap overbrugt. Niemand gaat vandaag het verschil maken is dan al wel duidelijk. Toch probeert Folke het nog een keer maar ook dat resulteert niet in iets positiefs voor hem. De laatste die probeert is Jan Kees. Hij demarreert niet echt maar desondanks krijgt hij een gaatje. Maar ook dat is niet voldoende. In de veronderstelling dat de streep zo'n driehonderd meter voor het bordje getrokken ligt zet ik aan en geef eventjes alles. Maar de streep doemt maar niet op! De laatste driehonderd meter zijn teveel voor mij en iedereen komt over me heen. Uiteindelijk is het Folke die met de laatste kracht de sprint wint voor Johan en Charl. AL met al een mooie finale en een verdiende winnaar! Terug bij het strandhuys wordt een groepsfoto gemaakt en kunnen we onder het genot van koffie en thee in de zon nog even nagenieten van weer een bijzondere clubrit! Daan De lente is begonnen! (Op de kalender...) we spreken 25 maart 2018. En als club zijn we toe aan clubrit nummer twee! Vandaag stonden er 30 leden aan de start en samen met de 21 van twee weken geleden komt het totaal in de eerste vier weken dus op 51. Een absoluut dieptepunt in de historie van de club, in ieder geval van de laatste 20 jaar. Het vorige laagterecord stond op 2005. Toen werd de eerste rit afgelast en stond de teller 'slechts' op 103 leden. Dan is 51 minder dan de helft van toen. En om het contrast nog groter te maken: In 2012 kwamen bij de eerste vier ritten maar liefst 172 leden opdagen, een gemiddelde van 43... Maar tot zover genoeg statistieken! Het weer komt dit weekeinde eindelijk in een wat rustiger vaarwater. De wind is rustig te noemen en het zonnetje laat zich geregeld zien, zij het wat fletsjes deze zondagmorgen. Ik was vooraf benieuwd wat dat met de opkomst zou doen? Zouden leden thuis blijven voor de eerste grand prix fomule 1 van dit seizoen waar Max een bescheiden zesde plek weet te behalen? Eigenlijk had ik een beetje verwacht dat leden eindelijk blij zouden zijn om weer in clubverband de weg op te gaan. Maar dan is de 30 leden plus twee aspirant leden wel aan de magere kant? Wordt dit een trend voor het komende seizoen? Ik hoop van niet..... Iets na negen uur vertrekken we op weg naar Zeeland voor een rondje via Waarde. Rondje Waarde was vroeger een klassieker bij de club. In de tijd dat we nog niet zo veel routes hadden werd deze rit diverse keren in een seizoen gereden. Een recht toe recht aan rit die ons eerst een eind Zeeland in voert om vervolgens langs de Westerscheldedijk terug te keren. Enige punt van aandacht is de wind, die op de Zeeuwse wegen je behoorlijk parten kan spelne. Met de wind hoeven we vandaag geen rekening te houden. En dat is te merken aan het tempo dat ontwikkeld wordt. Vooraan houden de koprenners er een strak ritme op na. Eigenlijk gaat het wel te hard, maar niemand komt in de problemen. We volgen het fietspad langs de oude rijksweg westwaarts. Na Krabbendijke slaan we linksaf en ronden we Waarde. Het dorpje ligt er rustig bij en zonder problemen rijden we even later weer oostwaarts. Aan het tempo is het niet te merken, die is nog steeds stevig te noemen. Vlak voor we de brug bij Bath passeren ligt het gemiddelde al boven de 32 km/uuur! Na Ossendrecht stoppen een aantal leden langs de kant van de weg voor een sanitaire stop. Voor mij het teken om even naar voren te rijden en aan de diesellocomotieven vooraan het peloton te vragen even te temporiseren zodat iedereen weer kan aansluiten zonder zich helemaal over de kop te hoeven rijden. Charl en Bas houden inderdaad in en zo kan iedereen weer makkelijk zijn plekje in de groep weer innemen. Even later rijden we Huybergen in. Omdat onze wethouder er vandaag (weer) niet bij is neemt Kees de honneurs waar om een extra rondje op de rotonde te maken! De dorpskern is afgesloten en dus rijden we via de 'buitenwijken' naar het begin van de finales. Vandaag zoals al gezegd was het de eerste keer dit seizoen dat we sportief de degens zouden gaan kruizen. Toch is er nauwelijks spanning te bespeuren. Het is duidelijk te merken dat veel leden de laatste weken niet zo veel kilometers hebben kunnen maken.... Vlak voor we splitsen rijdt een trekker met hele brede ploeg het finale parcours van de A op. Gelukkig probeert niemand dit gevaarte te passeren. Ik denk ook niet dat het uberhaupt mogelijk zou zijn, zo breed is het gevaarte! Regelmatig moeten we in de remmen wanneer de trekker snelheid inhoudt en ruimte maakt voor tegemoetkomend verkeer. Helaas is de boer niet bereid om zijn bolide even aan de kant te parkeren om ons te laten passeren.... En dus zitten we de komende 4 kilometer achter deze niet te nemen horde. Voor veel leden volgens mij geen probleem overigens.... Het duurt nog even voordat de finale op gang komt. Het is Roy die de eerste versnelling plaats. Tot mijn stomme verbazing breekt de groep direct?? Ik kijk op mijn teller: 34 km/u. Wat is hier nu weer aan de hand. Ik wil direct aanzetten om alsnog aan te pikken maar de groep voor me waaiert nu breed uit en ik kan er niet langs. Blijkbaar heeft Jochem wel een gaatje gevonden want hij zet zich nu op kop en trekt wel stevig door. Nu kan opeens wel iedereen volgen (=plakken) maar Jochem redt het niet alleen. Maar wat te verwachten viel gebeurde ook: Niemand neemt over. Ikzelf zit nog steeds achterin. Ik had me voorgenomen om vandaag mijn benen rust te geven na de inspanningen gisteren in de toertocht Gent - Wevelgem. De 140 km zaten nog in mijn benen en het leek me beter om gewoon mee te peddelen met de groep. Nadat men Jochem even heeft laten peddelen valt het weer stil en is het Arjan die de kop neemt. Weer breekt het, dit keer direct achter hem. Dan kan ik me toch niet meer inhouden en zodra ik een gaatje krijg spring ik achter hem aan. Al snel passeer ik Arjan,  hem aanmoedigend om aan te pikken. Wanneer ik even later daadwerkelijk bij de voorste vier ben aangesloten kijk ik even achterom. Niet Arjan zit in mijn wiel maar Charl. We zijn nu met zes man voorop: Roy die de ontsnapping begon, Jan Kees en Folke die gemakkelijk aansloten, samen met Frenk, en Charl en ik. Charl heeft echter al zijn krachten al aangesproken terwijl ook bij Frenk het beste eraf is. Dus het draaien vooraan loopt voor geen meter. Roy neemt weer hard over en er valt een gat. Jan Kees springt er naar toe maar Folke laat nu lopen? Maar mijn benen schreeuwen om rust na de achtervolging van zojuist. Opeens zie ik Folke me links voorbij razen. In plaats van direct in te haken wacht ik even af wat er gebeurt. Maar er gebeurt niets en opeens zijn de drie mannen vooraan weg. Ik probeer nog een keer de achtervolging op gang te brengen. Maar wanneer duidelijk wordt dat Frenk en Charl niet meer (kunnen) overnemen besluit ik mijn benen stil te houden. En zo komen de achtervolgers weer bij ons en zijn de drie voor ons definitief weg. Roy is vandaag de snelste op de streep, gevolgd door Folke en Jan Kees. Even later is het Arjan die voor Frank Ros de vierde plek opeist. Daarna rijden we gezamenlijk naar 't Strandhuys voor een evaluatie tijdens de koffie en thee. EERSTE OFFICIELE CLUBRIT VAN 2018!   (11 Maart 2018) Vorige week mislukte de poging om het seizoen te openen. Een straffe winterse periode die zelfs mondjesmaat tot ijspret leidde, kwam ten einde met veel sneeuw op vrijdagavond en zaterdag. Hoewel zaterdagmiddag de dooi ruimschoots was ingetreden, lagen er nog de nodige sneeuwresten her en der. Met een temperatuur die 's ochtends tegen het vriespunt lag was het risico te groot, vond het bestuur. Deze zondag dreigt echter weer op een  teleurstelling uit te draaien. Er wordt veel regen verwacht in de nacht van zaterdag op zondag en in de ochtend. Om acht uur regent het nog pijpenstelen. Binnen het bestuur wordt koortsachtig overleg gevoerd. Uiteindelijk wordt besloten om toch te gaan starten, zij het met een uurtje vertraging. Volgens buienradar zou het dan droog geworden zijn. Gelukkig had deze weersite het dit keer bij het juiste einde! Dus stonden zo'n 20 leden en één aspirant lid (Frenk Bosters, een neef van onze Frenk) te wachten op Sjel die vandaag de bus zou rijden. Iets na negenen was ook onze grote vriend gearriveerd en konden we op weg. Via de Heimolen reden we Bergen uit voor een verkorte clubrit langs de Lange Schouw. Eigenlijk ons gewone winterritje al met al. Op kop zijn vandaag de bekende gezichten te vinden. Bas en René bijvoorbeeld, maar ook onze kersverse clubkampioen Charl in een fraai kampioenstenue! Hij zal dit seizoen goed herkenbaar meefietsen is al wel duidelijk! Zoals al gezegd was het gelukkig droog. Alleen zorgde opspattend water soms nog voor de nodige nattigheid en zagen de meesten er al snel behoorlijk vuil uit. Behalve uiteraard de koprijders..... Ondanks dat het de eerste officiële clubrit was, werd er goed door gereden. Zeker in het eerste uur was dit voor niemand een probleem. In het tweede uur zag je wat leden naar achteren zakken en moest er af en toe tot kalmte gemaand worden. Maar al met al werd er netjes gereden waarbij met iedereen rekening werd gehouden. Vooraf was al besloten dat er vandaag geen finales zouden zijn en daarom reden we als één groep over het B-finale parcours. Zonder veel problemen bleef de groep én bij elkaar, én rustig op tempo door rijden naar de streep. Alleen de oude vos Richard kon zich toch niet inhouden en reed vlak voor de finish weg. Walter haalde hem nog bij en ging als eerste over de finishlijn. De rest van de groep bleef kalmpjes door kabbelen. Op het gemak reden we terug naar 't Strandhuys voor een bak koffie en een praatje! De eerste rit zat erop!! Daan