You are hereUitgebreid Verslag Ardennenrit met foto's en statistieken

Uitgebreid Verslag Ardennenrit met foto's en statistieken


By dommeled - Posted on 08 June 2010

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
06 Jun 30 leden Verrassingstocht Bathpolder-Völckerdorp KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1022 Regen 22 C W 4

Om 7.00 uur waren de meeste leden verzameld bij de kajuit, gewapend met fiets, deken en persoonlijke spullen. Vandaag stond de Ardennenrit 2010 op het programma. Start en finish waren net zoals vorig jaar bij Camping ‘Petit Suisse’ in Dochamps waar we goed ontvangen en verzorgd werden die dag. 30 leden, net zoveel als vorig jaar, hadden zich aangemeld om een ongeveer dezelfde route als in 2009 te gaan fietsen. Routearchitecten René (P) en René (vD) hadden wat kleine aanpassingen gedaan om het geheel nog iets fraaier te maken. Heren bedankt voor jullie inspanningen!

 

Bijna alle leden waren netjes op tijd op de Boulevard. Het was nu nog even wachten op de bus die na een minuut of vijf ook arriveerde. Het busje van Jan was inmiddels al goed volgepropt met fietsen maar de overgrote meerderheid van de leden stond nog vrolijk met zijn karretje in de hand te wachten op een plekje onderin de touringcar. Helaas was de ruimte onder in de grote bus een stuk beperkter dan we ingeschat hadden en al snel bleek dat we de resterende fietsen nooit mee konden nemen. En wat heb je aan een Ardennenrit met deelnemers maar zonder fietsen?

In eerste instantie werd Rob Franken gebeld. Die was weliswaar met zijn eigen busje maar al voorbij Antwerpen. In de tussentijd melde Corné zich met de mededeling dat we ook zijn bus konden gebruiken. Dus snel werden de spullen die in zijn busje lagen verwijderd en konden de laatste fietsen ingeruimd worden. Jan Hermes en Corné zouden hun respectievelijke busjes zelf besturen op de heenweg. Voor de terugweg zou nog naar vrijwilligers gezocht worden. Al met al waren we iets voor half acht op pad!

Zonder noemenswaardige problemen kwam de complete armada aan bij de vertrouwde camping in Dochamp. Rob Franken, John van Broekhoven, Robbert en Jos waren er al. Zij waren met eigen vervoer gekomen. Snel werden de fietsen uitgeladen en ging iedereen zich omkleden. De traditie van koffie met gebak voorafgaande aan de rit lieten we dit jaar schieten, mede onder druk van de weersvoorspellingen van vandaag: een warm begin van de dag maar vanaf 13.00 uur kans op zware regenbuien. Hoe eerder we op pad zouden zijn, hoe minder last van de regen was ons credo!

De dag begon inderdaad uitermate zonnig en warm. Het was nu al flink zweten en we hadden nog geen meter gefietst. Nadat iedereen was omgekleed en we een groepsfoto hadden gemaakt gingen we dan op pad. Zoals altijd kon iedereen direct op stoom komen met het eerste leuke klimmetje om van de camping af te komen. Direct konden sommigen nog de laatste mankementjes herstellen, deels ontstaan door het vervoer heen. Bovenaan de oprit verzamelde de club zich en werd er netjes op de laatsten gewacht. Helemaal als sluitstuk reed Jolanda Levering, net als vorig jaar, de volgbus. Dat was nog even twijfelachtig omdat zij in de vorstperiode deze winter ongeluk ten val was gekomen en daarbij haar enkel had gebroken. Ondanks dat dat al heel wat maanden geleden was is zij nog steeds volop bezig met revalideren. We waren dan ook heel blij dat ze toch met ons mee kon. Hartelijk dank daarvoor Jolanda, grote klasse!!!

Eén van de voordelen van starten op deze camping is het feit dat ze op 500 meter hoogte ligt. Het kan dan ook bijna niet anders dan dat we al snel moeten dalen. De zon schijnt uitbundig en zelfs in die eerste afdalingen is de temperatuur heerlijk. We rijden nu naar het noorden richting Durbuy. De eerste rustige klim dient zich al snel aan. Hij is niet echt stijl en ook niet zo lang maar de eerste afscheiding van klimmers en niet-klimmers tekent zich al duidelijk af. Ook zie ik al een paar leden waarvan ik vermoed dat ze te snel van start gaan. ‘Jongens, het is nog lang’ denk ik dan. Al snel rijden we nu boven op het plaatselijke plateau en omdat we lichtjes afdalen kunnen we met de handjes op het stuur genieten van de prachtige omgeving. Omdat het vrij helder is zijn de weidse uitzichten de moeite meer dan waard. Als je daar oog voor had tenminste.

Het vinden van de juiste afslag voor de eerste klim blijkt vervolgens een hele klus. De Col de Rideux is het eerste toetje van de dag, één van de drie ‘echte’ klimmen die we deze dag zouden verorberen. (Die veel tussendoortjes voor het gemak maar opverslaand…) Eigenlijk is het een klim in twee delen. De eerst leidt ons naar het dorpje Heyd en voor degene die het routeboek niet goed bestudeerd hadden (zoals ikzelf..) bleek er nog een minsten zo steil als pittig stuk te komen naar de col zelf. Hoewel de klim zelf een hele mooie uitdaging is, is de kwaliteit van het wegdek abominabel. En dan druk ik met nog zwak uit. Alsof klim en hitte nog niet genoeg waren stuiterde je soms zelfs bergop nog van je fiets. Niet de meest ideale omstandigheden om een beetje in je ritme te komen. Zoals bij de meeste klimmen in het eerste stuk zijn het Johan en voorzitter René die voorin met de krachten smijten.

Bovenop wordt in de brandende zon netjes op iedereen gewacht. Onderweg was ik al wat leden met pech ingehaald. Iets wat me niet verbaasde met deze wegen! Zo reed Frans lek. Jolanda had het maar druk hier. Nieuw lid Ludy ondervond hier ook wat het inhoudt om bergop te rijden! Daarna volgde de afdaling. Was de wegkwaliteit bergop al zwaar naadje, bergaf was het nog slechter! (Kon dat dan, ja dat kon!!) Dit mag op de kaart eigenlijk niet meer als ‘verharde’ weg aangegeven worden. De plaatselijke VTT toertocht die hier aan de gang was zou hier niet misstaan hebben!! Al stuiterend kwam iedereen naar beneden, gemiddeld niet harder rijdend dan 20 tot 25 km/uur. Wat een sof.

Ook in deze afdaling liepen leden averij op. Nu was het Johan die langs de kant van de weg stond met zo te zien een lekke band. Dus weer wat oponthoud maar uiteindelijk konden we met zijn allen de route vervolgen via een fraai paadje dat niet vooraf verkend was, maar slechts gevonden was met Google Maps. Maar het was de moeite waard omdat we nu tussen de bomen eventjes boven de plaatselijke beek vertoefden. Even later zaten we weer op de doorgaande weg richting Izier dat we fraai voor ons boven aan de heuvel zagen liggen. In het dorp zelf was het even twijfelen welke kant we op moesten. Dat gebeurde overigens een paar keer vandaag maar altijd leidde René en René ons weer de goede kant op, dit keer richting Bomal.

Net als vorig jaar was hier iets van een braderie. De heerlijke luchtjes van plaatselijke lekkernijen en kleffe friet vulde onze neuzen. We moesten wel goed oppassen omdat het er een verkeerschaos(je) was. Het was inmiddels al ruim boven de 25 graden en de lucht nog steeds blauw. Wel was er al de nodige sluierbewolking te zien als voorbode op wat er nog komen zou. Er volgde nu een heerlijk klimmetje dat vergelijkbaar is met de slotklim, zij het een stuk korter. Halverwege de klim slaan we rechtsaf. Vorig jaar schoten een aantal leden hier nog linksaf de diepte in maar dit jaar ging het allemaal goed! Een blik op het westen leverde nu een niet zo best uitzicht op: Donkere wolken pakken zich samen in de richting waar wij heen gaan.

De volgende plaats die we aandeden was Tohogne. Hier hielden we een korte stop. Frans kon eindelijk zijn band verwisselen en iedereen kon uit de bus een banaan en een verse voorraad drinken pakken. Zowel het water als de sportdrank werden ruim aangesproken omdat het nog steeds warm was, zonnig al niet meer. Rond de klok van één uur stapten we weer op de fiets en bijna gelijktijdig werd de weersvoorspelling van regen bewaarheid. Binnen de kortste keren kwam het er met bakken uit. We zaten toen in de volle afdaling naar Durbuy en net op het enige stuk in de Ardennen waar vers en glad asfalt ligt moesten wij flink inhouden omdat de weg onder onze banden in een rivier veranderde. Gelukkig reden we hier in het bos maar desondanks werden we in korte tijd zeiknat.

Eenmaal in Durbuy was de ergste regenval voorbij maar het was beslist nog niet droog. De plaatselijke muur werd door een aantal leden bedwongen terwijl de rest er, onbewust denk ik, omheen reed. Na dat eerste steile stuk vlakt deze klim al snel af en vlak na de top wordt weer gewacht. Op dat moment kregen we een belletje van onze chauffeur: indien het weer zou verslechter wilde hij ons komen ophalen. Niet wetende of het zou opklaren sloegen we het aanbod vriendelijk af maar we besloten wel om direct naar La Roche te rijden. Daar moet wel bij aangetekend worden dat we zo’n beetje op het uiterste puntje van de route zaten dus echt veel kilometers heeft het niet gescheeld. Wel bleven we nu als groep bij elkaar zodat we in ieder geval niet stil hoefden te staan om op elkaar te wachten.

Via Petit Han reden we naar Hotton. Het was inmiddels droog geworden en de zon kwam er zelfs weer bij. Zodoende begonnen we op te drogen. Het tempo was gematigd maar we reden wel lekker door op weg naar La Roche, op weg naar de finale klim! Naarmate we de voet van de Cote de Samree naderde voelde je de spanning bij veel leden toenemen. Het werd wat onrustiger maar al snel stonden we voor de laatste stoplichten, klaar voor de finale. Even later sprong het licht op groen en waren we weg.

Deze jaargang geen demarrage vanuit het vertrek maar een rustig tempo die in eerste instantie voor veel leden te volgen was. Pas nadat we de eerste bocht om waren ging het tempo vooraan omhoog. Niet abrupt maar telkens een beetje. Voor zover ik kon zien waren het Johan en Frans die op kop gingen. Eén voor één vielen er mannetjes af achterin. Al snel was het Frans die serieus gas ging geven. Dit was voor Joop en voorzitter René het moment om te passen. We reden nu nog met zijn vijven: Frans, Johan, Ruben, Jan Kees en ikzelf. Van Frans, Johan en Jan Kees had ik dit verwacht. Ruben is voor mij een verrassing.

Na een kilometer of vier brak dan ook Johan. Ik denk dat het feit dat hij eerder die dag een aantal keer enthousiast vlamde hem nu opbreekt. Frans blijft onverstoorbaar op kop rijden met Ruben in tweede wiel. Op 3 km onder de top versnelde Frans om daarna niet meer achterhaald te worden. Even moeten de achtervolgers hergroeperen. Eerst reed Ruben op kop van het achtervolgende trio en even later Jan Kees. Laatste kan echter niet genoeg tempo rijden. Op een versnelling van Daan had broer Jan Kees daarna geen antwoord meer en kon alleen Ruben nog aanpikken. Samen kregen ze het gat echter niet meer dicht en er moest een klein sprintje aan te pas komen om de nummer twee aan te wijzen. Daan versloeg Ruben nipt. Jan Kees werd daarachter vierde, even later gevolgd door Johan (5de) en Mark (6de)

Daarna de beloning: de lekker afdaling terug naar de camping. De zon scheen toen al weer lekker tussen de wolken door. Groepje na groepje kwam nu binnen. Grote verhalen en persoonlijke drama’s worden breed uitgesproken. Waar had iedereen het laten liggen en waar moet het de volgende keer beter? Wanneer ik namens de club de bonnen uitdeelde werd de stemming nog beter. Iedereen ging zich ondertussen douchen en omkleden. Buiten op het terras was de stemming opperbest. Iedereen was het er over eens dat het weer een geslaagde dag was. Even later werden we aan tafel geroepen voor Friet met een bal of voor Spaghetti. Daarna gingen we de bus in en iets voor half negen was iedereen weer terug in Bergen.15.jpg