You are hereLange Schouw

Lange Schouw


By dommeled - Posted on 22 February 2014

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
02 Mar 27 leden Lange Schouw 66 KM RenePunt JochemNi
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1409 Zonnig 8 C ZW 3

TRAININGSRONDJE MAAR DAN VOOR HET ECHIE!!

Heel de winter heeft een select gezelschap van onze tourclub zo'n beetje elke zondag hun trainingsritje gereden langs de Lange Schouw. Deze tweede rit van 2014 stond dan de 'echte' ronde rondom de sterk ingekorte Lange Schouw op het programma. Dat sterk ingekort slaat overigens op de lengte van de stenen schoorsteen die de route ooit zijn naam gaf!

Met een toch nog grote groep van zo'n 24 rijders stonden we om 9.00 uur klaar om onder een stralend zonnetje te vertrekken op deze carnavals-zaterdag. In een oud verleden werd het seizoen pas na vastenavend begonnen wanneer op de eerste zondag van maart meer dan de helft van de toerclub nog lag te ruften op zijn nest na een avond en nacht doorzakken met de prins en Steketee! Ik kan me nog goed herinneren toen ik lid werd van onze mooie vereniging dat ik dat niet snapte. Waarom een week later beginnen terwijl ik zelf zo graag wilde opstappen en over de brabantse en zeeuwse wegen wilde zoeven? Misschien was dit wel één van de motivaties om bestuurslid te worden!

Nu ben ik dus al een tijdje bestuurslid en ik prijs me gelukkig dat we voor de tweede keer sinds mijn aantreden het seizoen met een rit hebben verlengd door een week eerder te beginnen. Vorige week hadden we al een leuke opkomst en nu dus weer. Zelfs een paar 'echte' krabben die om 3.00 uur 's nachts nog in de stad te vinden waren stonden fris en fruitig paraat. Maar het was dan ook prima weer, zij het wat aan de frisse kant. Maar al snel steeg de temperatuur tot een lekker 8 graden terwijl de wind ook niet zo hard blies als vorige week. Al met al dus goede omstandigheden om een rondje te fietsen met je vrienden!

René Punt bestuurde vandaag de bus. Op wat plassers na, nou ja, eigenlijk best we een hoop plassers, maar dat had misschien weer met die vastenavend te maken, had onze chauffeur niet zo veel te doen gelukkig! Ondanks de natte wegen in het begin geen lekke banden volgens mij vandaag. Als we op pad zijn komt Lars even naar me toe en zegt dat John van Broekhoven en adspirant lid Piet Schijf met een lekke band staan en we bij de Halsterse weg zullen oppikken. Helaas voor beide heren zien we ze niet en ondanks dat ze nog geprobeerd hebben met de groep in contact te komen zullen ze met z'n tweeën een alternatieve route rijden. Voor hun doorzettingsvermogen worden ze alsnog beloond doordat hun namen wel op de presentielijst worden ingevuld!

Het zijn Frank en Lars die zich net als volgende week vanaf de eerste kilometer op kop zetten. Tot aan de Westelaarsestraat rijden zij een net tempo dat voor iedereen goed te volgen is. Wanneer daarna andere leden deze taak overnemen, zo zie ik Sjel en Jan Kees onder andere op kop rijden, gaat het net even te hard en probeer ik het tempo wat te drukken. Jochem is vandaag ritkapitein en loodst ons verder prima over bekende wegen!

Het is druk onderweg. Vele collega toerclubs, gewone fietsers en wandelaars zien we her en der net als ons van het mooie weer en de natuur genieten. Het is maar goed dat we constant op de weg blijven met de groep en niet de fietspaden want dan hadden we een hoop gedrang gehad waarschijnlijk. Zoals al opgemerkt was de wind een stuk minder dan de ouverture van vorige zondag maar trok ze in de loop van de ochtend wel wat aan. Op de Rozenvendreef rijden we al snel achter een belgische club aan waarvan wat leden gebukt gaan onder een heineken-spoiler. (of is het misschien een jupiler-spoiler) Op een wat ongelukkig moment gaan de voorsten deze club inhalen en hebben we wat ongelukkige momenten als er net een paar auto's ons tegemoet komen…

Via Nispen rijden we weer terug en maken we ons op voor de finales. Voor nieuw lid Paul gaat het nu echt te hard en hij heeft flink wat duwtjes in de rug nodig om niet de aansluiting te verliezen. Maar volgens mij rijden we als één groep wanneer de splitsing is. Het is volgens mij Roy die vanaf de eerste meters op kop rijdt bij de A. Een behoorlijke groep, ik schat een man of 13, rijdt in een rustig tempo over het bruggetje wat het begin van de A-finale markeert. Op dat moment zit ik nog vrij ver achterin maar door het gezapige tempo kom ik gemakkelijk voorin. Hier zie ik Reinier op kop zitten. Geleerd van zijn kamikaze poging van vorige finale is hij de niet de eerste die demarreert. Eigenlijk is er niemand die weg springt. De angst voor kilometers solo tegen de wind in beulen zit er blijkbaar goed in. Er wordt nu wat flauwtje afgelost wanneer Rob Naaijkens het tempo serieus opvoert. Reinier zit in zijn wiel maar met de zuidwesten wind en het feit dat Rob helemaal rechts rijdt betekent dat zo'n beetje iedereen op het kantje moet rijden.

Halverwege de eerste rechte weg is het nog steeds Rob die op kop rijdt. Dan wordt er wat overgenomen, onder andere door Jan Kees die een metertje uit de kant rijdt zodat de voorste vier wat uit de wind kunnen zitten en gaan draaien. Naar ik later begreep zijn er achterin nu al een aantal die moeten lossen! Na de bocht zet Rob weer eens goed aan en Roy neemt nog harder over. Ik zit op derde stek en laat beide heren wegrijden. Voor mij is er maar één iemand die ik in de gaten houd: de voor mij gedoodverfde winnaar Johan! Ik hoef niet lang te wachten als ik even later iemand snoeihard langs me heen voel denderen. Het is Johan. Dat wiel moet ik hebben want als Johan samen met Roy en Rob komt is het pleit beslecht schat ik zo in.

Waar vorige week in dit stadium de benen niet meer wilden lukt het me nu om tot in het wiel van Johan te komen. Ik piep en rochel als een oude brompot maar ik zit er bij! We halen in rap tempo Rob bij en het ontbreekt mij aan adem om hem aan te zetten aan te pikken. Rob heeft blijkbaar Roy moten laten lopen en bekoopt zo de inspanningen van zojuist. Even later pikt Johan in het wiel van Roy aan en zijn we dus met zijn drieën op pad. Nu is het voor mij een hele toer om het wiel van beurtelings Roy en Johan te houden want beide heren wisselen netjes af en gedogen mij als bundeltje in het laatste wiel. Een blik op mijn hartslagmeter leert me dat ik zwaar in het rood rijd maar ik heb geen zin om te lossen!

Op het fietspad hebben we even later gelukkig geen problemen met wat groepjes wielertoeristen en ook weer iets verder gaat het opdraaien van de Westelaar zonder problemen. Ik vreesde hiervoor wel even want als men echt goed aangezet had was het lichtje voor mij uitgegaan ben ik bang! Maar met het naar links afbuigen komt nu de wind schuin van voren. Het tempo zakt nu een stuk en voor het eerst kan ik een beetje op adem komen. Zo goed zelfs dat ik na een tijdje zelfs op kop besluit te komen. Het tempo kan ik niet echt hoog houden dan en al snel sluit ik weer achteraan. Een poosje later pak ik zo nog wat kopbeurten maar het zijn echt Johan en Roy die het tempo bepalen en hoog houden!

Wanneer we de Tol naderen besluit ik in derde wiel te blijven. Het tempo daalt wat verder want Johan en Roy gaan elkaar wat beloeren heb ik het idee. Voor mij prima want voor het eerst deze finale komt mijn hartslag weer onder de 160 en heb ik even hoop op een stunt. Hopen mag altijd toch? Tot mijn verbazing blijft er kop over kop gereden worden en nemen beiden hun kopbeurten. Het valt me dan op dat zowel Johan als Roy een vrij klein verzet rijden, Roy nog kleiner dan Johan? Ik laat me wat afzakken en schakel twee tandjes zwaarder. Alles of niets denk ik. Als ik een kans wil hebben moet ik ze verrassen en op een zwaar verzet aangaan.

Op 300 meter is het dan zover. Ik geef mezelf 25% kans en dus geef ik alles wat er nog in me zit. Johan heeft gisteren nog een koers gereden en laat volgens mij al direct lopen. Roy probeert met zijn koffiemolenverzet mij bij te halen. Dat lukt hem nog wel maar verder dan naast me komt hij niet terwijl hij zich het apezuur trapt. Waar blijft de streep toch? Vertwijfelt zoek ik op het wegdek voor me de dubbele streep die René en ik er vorig jaar hebben getrokken. Ik weet ook dat er een paaltje met een witte kop links in de berm moet staan maar die zie ik niet. Ik heb meer oog voor het voorwiel van Roy naast me. Maar laatstgenoemde geeft het dan op en de buit is binnen als ik even later piepend over de streep bol! Geheel onverwachts heb ik van de twee grootte kleppers van dit moment (en vorig seizoen ook!) gewonnen. Ik voel me even een beetje schuldig omdat ik onderweg niet veel heb bijgedragen aan de kopgroep. Maar ja, ik zat er toch maar mooi bij. Zo is het wielrennen nu eenmaal!

Het duurt eventjes voor iedereen weer bij is. Ik krijg felicitaties van verbaasde mede finalisten die net zo min als ik verwacht hadden dat ik eerste zou worden. Maar ja, dat is du het mooie aan fietsen: het is niet altijd de sterkste die wint!!

Daan.