You are hereKlein Zundert

Klein Zundert


By Rob Naaijkens - Posted on 10 October 2010

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
17 Oct 34 leden Klein Zundert 82 KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1041 Zonnig 12 C NO 4

ZON, WIND EN EEN BEETJE FRIS....

 

Voor de derde week op rij een stralend zonnetje aan een strak blauwe hemel als decor voor een clubrit van onze TC. Ook nu weer een stevige wind. Het enige verschil deze keer met de vorige twee weken is de temperatuur. Die heeft een gevoelige stap naar beneden gemaakt en maar net boven het vriespunt ligt. Maar ondanks dat waren er nog twee leden, waaronder een altijd goed geïsoleerde Reinier, die met een korte broek mee reden. Voor de rest kunnen we al flink wat winterjasjes, over- en handschoenen ontwaren.

 

Vandaag weer een goed gemiddelde opkomst. 33 leden op de fiets en Rob Naenen met dochtertje in de bus reden vandaag rondje Klein Zundert. Zoals onderweg Joop verbaasd opmerkte is dit de naam van een dorpje vlak bij grotere broer Zundert. Het klein slaat dus niet op de lengte van de rit want die bedroeg ‘gewoon’ 82 kilometertjes vandaag! Het klein zou op zich wel kunnen slaan op een klein rondje Galderse Meren, want daar is deze rit inderdaad een afgeleide van door in het naamgevende dorp linksaf af te snijden in plaats van rechtdoor te rijden richting Galder.

 

We rijden vandaag weg via de Heimolen. In eerste instantie houden we ondanks de stevige wind tegen er een goed tempo in. Ritkapitein voor vandaag René loodst ons keurig door het West Brabantse land in de richting van de Belgische grens achter Nispen en verder richting Achtmaal. Bij de rotonde na Lange Schouw slaan we rechts af in de richting van de Oude Buisse Heide. In 1945 schonk schrijfster en politica Henriëtte Roland Holst (1869-1952) dit bijzondere natuurgebied aan Natuurmonumenten. De eigenaresse bracht hier met haar man, beeldend kunstenaar Rik Roland Holst, vele zomers door in de Angora Hoeve. Een bijzonder stukje Brabant dus waar de meeste leden onwetend door heen zoeven!

 

We rijden nog steeds oostwaarts, dus nog steeds met de wind van voren. Opvallend is dat de snelheid al een tijdje wat lager ligt, net iets boven de 30 km/uur gemiddeld! Het is nu even opletten om de juiste afslag niet te missen. Ook dit gaat weer goed en even later rijden we op Klein Zundert af. Het is hier heel rustig en ikzelf geniet van dit mooie stukje landschap. In het dorp geven we een oudere dame netjes voorrang, het kan dus wel, en vervolgen we onze weg in noordelijke richting. Nog steeds komt de wind schuin van voren maar hebben we wel weer wat meer snelheid. We koersen nu af op Sprundel, een klein dorp dat we rechts laten liggen om weer af te buigen in westelijk richting. Vanaf nu is het voornamelijk wind mee, allereerst op weg naar Schijf.

 

Ook hier is het opmerkelijk rustig ondanks het fraaie weer. We knallen rechtdoor en doorkruizen de Rucphense Bossen. Daarna gaan we richting de Rozenvendreef en krijgen we weer een stukje de wind schuin van voren. Aangezien die wind toch kracht 4 is wordt er nu breed gewaaierd. Als dan ook de twee koprijders niet helemaal rechts gaan rijden nemen we al snel de hele breedte van de weg in beslag. Inhalende auto’s zijn hier niet allemaal even blij mee te horen aan het getoeter!

 

En zo maken we ons weer op voor de finale. Met de wind vol in de rug rijden we op de splitsing af. Het zijn in eerste instantie Charl en later Reinier die de snelheid wel erg hoog opvoeren tot ruim boven de 40 km/uur. Reinier volgt het zelfde scenario als Frenk een week eerder: Eerst volle bak op kop om vervolgens mee af te slaan met de B. Charl heeft zich inmiddels ook wat laten terug zakken en zodoende heb ik nu niemand me voor me. Maar de benen voelen goed en de wind blaast lekker mee zodat ik gewoon door peddel. En ach, ik zat er toch, dus besluit ik om de eerste versnelling maar eens te plaatsen om te kijken of ik vandaag medestanders heb die er wel wat van willen maken vandaag. Het antwoord op die vraag krijg ik al snel want niemand neemt over. Langzaam laat ik de snelheid zakken tot we het bochtige einde van de Ouweveldenweg naderen. Een mooi moment om weer eens aan de boom te schudden denk ik en zet weer aan. Geleerd van mijn broer: vlak voor een bocht demarreren!

 

Maar helaas is ook nu het resultaat weer bedroevend. Voorzitter René heeft zich duidelijk tot doelstelling gemaakt om mij in de gaten te houden. Als een pitbull zit hij in mijn wiel maar neemt uiteraard niet over. Na zijn winst van vorige week heb ik een donker bruin vermoeden dat de ploegtactiek van ons sprintersduo deze rit is afgestemd op Charl. Soms word ik wel eens moedeloos van dit gedrag maar vandaag werkt het als een rode lap op een stier. Schudden aan die boom dus.

 

We rijden al even op de Schouwenbaan en nog steeds heeft er buiten mijzelf nog geen één deelnemer van de A-finale ook maar één centimeter op kop gereden. Ik hoor achter mij veelvuldig de remmen aangesproken worden wanneer ik mijn benen stil houd. Blijkbaar is men echt niet van plan om op kop te komen? Dan besluit ik om echt van kop af te komen en er rest dan nog maar een middel: in de remmen knijpen. Aan de ene kant biedt ik mijn excuses aan als ik hiermee mede clubleden in gevaar gebracht heb, aan de andere kant is het wel triest dat het zo moet. (Wie de schoen past, trekke hem aan..)

 

Het helpt! Nu is het Hylke die aan gaat of kwam het omdat er achter hem gewoon een gat gelaten werd? Even later reageert Charl en ook ik spring mee. Zo komen we zelfs los te zitten met z’n drieën. Ik twijfel sterk of ik mee ga rijden. Vooralsnog is de samenwerking niet goed genoeg. Als we even later ter hoogte van Wouwse Plantage ook nog eens tussen de vele geparkeerde auto’s van MTB-ers die meedoen aan de plaatselijke toertocht terecht komen is het gedaan met deze eerste vlucht. Maar de vaart zit er tenminste in en het blijft onrustig. De oversteek naar de Westelaarsestraat gaat nu zonder problemen. Nu zijn er uitvallen van onder meer mijn broer Jan Kees. Dat is precies waar ik op zit te wachten want René moet hierop reageren en ik wordt door hem vrolijk op snelheid getrokken. Wanneer René aansluit kan ik dan ook er direct op en over! Door deze versnellingen ontstaat er wederom een kleine afscheiding maar ook nu is de samenwerking niet goed. Wederom hergroepering dus. Het valt me dan al wel op dat ik Charl niet voorin de groep zie. Een bewuste keuze of niet?

 

Tot nu wordt het spel maar door heel weinig pionnen gespeeld. Wanneer ik me ietsjes laat afzakken en eens een keer achterom kijk zie ik dat de groep best wel groot is. In de gauwigheid tel ik zeker 12 kopjes! Eén van die kopjes die nog niet vooraan is geweest verwacht ik echter wel: En inderdaad is het Johan die het nu probeert en hard voorbij komt. Alleen is zijn uitval deze keer niet zo krachtig als vorige week en echt wegkomen doet hij niet. Een ander kopje dat tot nu toe warm in de schoot van de groep heeft gezeten probeert het vervolgens wanneer ook Johan tot de orde geroepen is: Frenk peert er tussenuit. Maar ook zijn poging mist de kracht en hij zwemt op zo’n honderd meter voor de groep uit. Toch houdt hij het nog even uit en pas bij de Tol wordt ook hij ingerekend. Dan kan het kijken beginnen en is het wachten tot de boel ontploft.

 

Het is uiteindelijk opnieuw Johan die aangaat. Even lijkt het erop dat hij het juiste moment gekozen heeft want een reactie blijft uit, ondanks dat René vooraan in de groep schijnbaar de wacht houdt. Even vraag ik aan hem waarom er nu niet gereageerd wordt maar houd dan maar snel mijn mond dicht. Dit is nu eenmaal het spel dat gespeeld wordt! Ik zie het gat groter worden en begin een beetje te balen omdat zo al mijn sloopwerkzaamheden niet het gewenste resultaat dreigen op te leveren. Maar zoals al eerder gezegd: Johan heeft niet de goede benen vandaag en beseft dat hij te vroeg is aangegaan. René, naar eigen zeggen in de veronderstelling dat zijn maat Charl in het wiel zat, rijdt het gat naar Johan dicht waarop Jan Kees optimaal kan profiteren en over alles en iedereen heen gaat. Zijn coupe slaagt en zo pakt hij zijn vijfde ritoverwinning van dit seizoen, voor René, Johan en mijzelf. In één klap vergeet ik mijn vermoeide poten en constateer dat de broederlijke tandem voor vandaag geslaagd is!

 

Tot slot rijden we rustig terug naar de Kajuit om verder nog wat na te ouwehoeren over weer een mooie finale. Geconstateerd werd dat de wind tot moeilijker stond dan vooraf gedacht en dat we weer veel mazzel hadden met het mooie weer. Bij de B wint opnieuw Perry en ik nodig hem uit om die laatste twee weken zijn geluk eens bij de A te proberen!

 

Daan.