You are hereOud-Nieuw Vossemeer

Oud-Nieuw Vossemeer


By Rob Naaijkens - Posted on 26 January 2012

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
12 Aug 32 leden Oud en Nieuw Vossemeer 31 KM keessimo RenzoLev
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1232 Zonnig 22 C O 3

Een paar foto's van de valpartij vind je hier

WAT EEN RAVAGE!

Het beloofde vandaag een mooie dag te worden. Veel zon en een temperatuur van ruim boven de 25 graden! Een stevige wind uit het oosten was misschien het enige minpuntje. Dat betekende immers een stevige finale over Halsteren. Maar zover zou het helaas niet komen vandaag, maar daar later meer over.

Zo’n 32 leden stonden om 9.00 uur onder een heerlijk zonnetje te wachten op de start. Na maanden van werkzaamheden was de Oesterdam sinds twee weken weer opengesteld voor het fietsverkeer. Ivo wist me wel te melden dat de weg er slecht bij lag als gevolg van de werkzaamheden. Vandaag zouden we voor het eerst van zuid naar noord deze dam bedwingen. Maar zover zou het helaas niet komen vandaag, maar daar later meer over.

De vakanties lopen op zijn einde en de basisscholen openen morgen weer hun deuren. Gisteren hebben veel leden de wielerklassieker over onder andere de Redoute in de Ardennen gereden. Blijkbaar was deze versie van Luik-Bastenaken-Luik vrij heftig want veel van hen hadden vandaag een rustdag opgenomen. Maar goed, even na negenen vertrekken we via het Binnenbanddijkje en achter langs Mattenburgh eerst zuidwaarts. Chauffeur vandaag is een kennis van Kees. Hijzelf zat liever vandaag vele kilometers op de fiets dan in de bus. Maar zover zou het helaas niet komen vandaag, maar daar later meer over.

We rijden vrij compact de wijk uit. In het verleden werd juist op dit eerste stuk de gaskraan al open gegooid zodat het voor de achtersten al direct stevig aanpoten werd. Maar vandaag gaat het juist vrij beheerst. Alleen Paul rijdt wat achterop maar sluit even later weer aan. Even later draaien we het fietspad langs de oude rijksweg op. Vanaf nu is het wind in de rug maar desondanks explodeert de snelheid niet. Hier was ik wel bang voor maar de voorsten houden de zaak redelijk onder controle. Wanneer we even later de brug over het Schelde-Rijn-kanaal in zicht krijgen en we wat heuvel af rijden gaat de snelheid toch wat omhoog. Ivo rijdt via de weg naar voren om te vragen of het wat minder kan.

We zijn nog geen 10 kilometer op weg wanneer ik opeens het bekende geluid hoor van vallende renners en kletterende fietsen. Altijd weer een vreselijk geluid maar zo nu en dan schijnt dat er nu eenmaal bij te horen wanneer je met een peloton over de wegen rijdt. Op dat moment rijd ik met John Mens wat los achter de groep en kan zonder problemen remmen. Langzaam rijd ik naar voren en al snel slaat de schik me om het hart. Ik ben al 18 jaar lid van deze club maar al snel besef ik dat ik zo’n puinhoop nog niet eerder heb aanschouwen binnen onze vereniging!

Overal in de berm zie ik leden liggen. De ene beweegt maar ook een aantal ligt stil. In de gauwigheid tel ik 10 leden die gevallen zijn. Overal ontfermen de gelukkigen die niet gevallen zijn zich over de slachtoffers. Helemaal achteraan is René Punt er erg aan toe. Een plasje bloed ligt onder zijn gehavende gezicht waar overduidelijk een voortand mist. Deze wordt gelukkig teruggevonden. Maar ook zijn ene pols ziet er dik en vervelend uit. Achteraf blijkt dat hij beide ellebogen gebroken heeft...

Een stukje verder ligt Bas er erg stil bij. Op dat moment is er nog geen glimlach te zien op zijn gezicht. Later komt die weer langzaam te voorschijn. Duidelijk is te zien dat zijn ene schouder zeker 15 centimeter lager hangt dan de andere. Ik trek de conclusie dat zijn sleutelbeen gebroken moet zijn. Dat klopt ook wel maar tevens is zijn schouder uit de kom geschoten.

Even voor hem ligt Frenk. Ook bij hem veel bloed in zijn gezicht omdat er een snee onder zijn rechteroog zit en een schaafwond op zijn kin heeft. Hij klaagt over pijn in zijn schouder maar op het eerste gezicht zijn er geen breuken. Dat blijkt gelukkig ook zo te zijn.

Weer iets verderop aan de linkerkant ligt John van Broekhoven. Ook bij hem golft er het nodige bloed over zijn gezicht wat het er allemaal griezelig doet uitzien. Achteraf blijkt dat hij buiten de sneeën in zijn gezicht ook een gebroken neus heeft opgelopen.

Al snel na de val wordt 112 gebeld en melden we dat we minsten 4 gewonden hebben die naar het ziekenhuis moeten. Het duurt daarna niet erg lang alvorens we de nodige sirens horen en er twee ambulances en een politiebusje met hoge snelheid komen aanrijden. De geïmproviseerde verzorging kan nu worden over genomen door de ambulancebroeders en -zusters. Michel en Reinier hadden al een lijstje met prioriteiten gemaakt.

En dan zijn er ook nog de nodige renners die wel rondlopen maar er gehavend uitzien. Op de eerste plaats Renzo. Hij reed naast Bas op de tweede rij achter Reinier en Pim. Bas en Renzo hebben waarschijnlijk elkaar geraakt hoewel beiden zich daar niets van kunnen herinneren. Renzo heeft nog even slingerend geprobeerd een val te voorkomen maar is uiteindelijk toch nog keihard gevallen. Zijn kleding is op vele plaatsen totaal kapot maar vooral op zijn rug lijkt hij meer op een zwerver! Ook zijn fiets loopt behoorlijke schade op.

Een andere renner die al snel weer op de been is is Frank Tack. In eerste instantie denkt hij dat het allemaal wel mee valt ondanks de nodige pijn. Hij wordt voor de zekerheid in één van de ambulances onderzocht of er iets mis met zijn longen was. Toen dat niet het geval bleek te zijn besloot hij gewoon met de fiets naar huis te gaan. Achteraf bleef hij echter pijn houden en later die zondag bleek dat ook hij een gebroken elleboog heeft.

Ook Ludo en Perry hebben schaafwonden maar zijn er relatief goed aan toe. Wouter is ook in de berm gereden en daarna gevallen maar mankeert zo te zien niets. En dan natuurlijk al die leden die zelf fysiek niets mankeren maar nog staan te trillen op hun benen…

Wanneer na enige tijd de ambulances zijn vertrokken, René Punt, Frenk, Bas, Renzo en John met zich meenemend, wordt er kort overlegd bij de achterblijvers. Frank Tack zal direct naar huis gaan en wordt vergezeld door Jac. De rest besluit om via een klein omweggetje langs het kanaal en Non Plus Ultra in een rustig tempo terug naar de Kajuit te rijden.

En zo kwam het dat we al om 11.00 uur in een heerlijk zonnetje bij Lian op het terras zaten om van een welverdiend bakje koffie te genieten, wetende dat een flink aantal leden nu in het ziekenhuis op hun behandeling zit te wachten, al dan niet met pijnlijke ledenmaten en een gebroken moraal. Vallen hoort bij het fietsen maar ik hoop oprecht dat we zo’n ravage als vandaag nooit meer binnen de club zullen hebben.

Alle sterkte toegewenst aan de slachtoffers!

Daan.