You are hereZeelandbrug

Zeelandbrug


By Rob Naaijkens - Posted on 26 January 2012

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
01 Jul 27 leden Zeelandbrug 132 KM PimNagte ReneDong
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1226 Half bewolkt 18 C ZW 5

LANGSTE RIT ONDER MOOIE, WINDERIGE, OMSTANDIGHEDEN!

Doordat de echte laatste rit van juni de Ardennenrit was had het bestuur besloten de gebruikelijk lange rit op de laatste van de maand een week op te schuiven naar 1 juli! Daarom dus vandaag een explosie aan kilometers: de langste rit van het seizoen over de Zeelandbrug!

Om negen uur, de hemel was bijna onbewolkt en het zonnetje scheen al heerlijk, hadden zo'n 27 leden zich verzameld op de Boulevard voor de langste rit van dit seizen. Op het programma stonden ruim 127 kilometers met als hoogtepunt de 5 kilometer lange Zeelandbrug. Door een extra lusje vlak na de brug bij Wilhelminadorp werden het er uiteindelijk ruim 132 maar niemand maalde daar verder om. De brug werd vandaag met windkracht 5 vol in de rug genomen maar dat leidde niet tot extreem hoge snelheden, maar daarover later meer!

We vertrokken uiteindelijk bijna vijf minuten te laat. Niet doordat mister Pietje-Pecies-op-tijd eens niet op tijd was, Piet was er helemaal niet overigens, maar meer omdat de nieuwe navigatie nog moest worden opgestart en aan de chauffeur uitgelegd moest worden. Die chauffeur was vandaag een oude bekende: oud lid René Been, een schoonzoon van ons trouwe lid Pim. Pim had eigenlijk chauffeursdienst, vandaar. Voor René was het alweer een tijdje geleden dat hij mee gereden had en dus was het weer een soort reünie, zij het in de bus en helaas voor hem niet op de fiets.

Maar goed, wat aan de late kant vertrokken we dan toch. Het oponthoud was trouwens voor niks geweest wan al na één minuut zij het apparaat doodleuk: 'Bestemming bereikt' en stopte er vrolijk mee. Ook de navigatie op mijn stuur had er vandaag geen zin in want om één of andere reden was de geladen map niet meer aanwezig? Al met al dus een slechte proefrit als het gaat om de navigatie. Misschien moeten we de gebruiksaanwijzing maar eens beter doorlezen!!

Al snel werd duidelijk dat er vandaag een behoorlijke puist met wind stond. Doordat ze uit het zuidwesten kwam hadden we dus de eerste 60 km voornamelijk wind tegen. Maar onderweg was daar weinig van te merken! Het tempo lag constant boven de 32 á 33 km/uur en vaak zelfs boven de 36? Ikzelf reed vandaag bewust stijf achterin om daar alles in de gaten te houden en het was daar veelal goed positie kiezen achterin de waaier! Gelukkig kwam niemand in de problemen. Toch keerde in eerste instantie Frans na zo'n 20 km om omdat hij last had van zijn rug en niet wist dat het vandaag ruim 130 km zou worden. In Yerseke keerde daarna ook Ludy rechtsomkeert. Ook hij had er geen rekening mee gehouden dat het een extra lange rit was!

Zoals al gezegd was het soms stevig waaier rijden maar daar zijn we bij de Markies blijkbaar vrij goed in. Niemand kwam zoals gezegd echt in de problemen en nadat het tempo zo af en toe wat gedrukt werd naderden we de Zeelandbrug na zo'n 60 km. De aanwezige windvanen wezen richting het noordoosten en stonden strak in het gelid. Dat betekende dus de wind bijna vol in de rug. Tot mijn verbazing werd er zeer netjes gereden. De groep bleef netjes bij elkaar zonder dat men vooraan er als een raket vandoor ging! Complimenten daarvoor. Uiteraard ging vlak voor onze neus de brug aan het einde van de 5 km omhoog om een hele zwik aan bootjes (en boten!) door te laten. Even daarna werd er een sanitaire stop ingelast zodat iedereen de volle blaas kon legen.

Na de brug was het via een kleine omweg om de grote weg over te steken eindelijk zo ver. De wind in de rug! Kilometers lang fietsten we binnendijks langs de Oosterschelde in oostelijke richting. Met de wind in de rug ging dat in een hoog tempo maar wel ontspannend! Enige minpuntje was dat men hele stukken weg opnieuw had geasfalteerd en had voorzien van een bijzonder hinderlijke slijtlaag van steentjes. De debiel bij rijkswaterstaat die dat toch elke keer weer bedenkt zouden ze rap met pensioen moeten sturen!

Na Bruinisse nog een klein stukje wind mee via de Grevelingendam en dan zouden we weer zuidwaarts draaien en de wind schuin van voren krijgen. Nog steeds wordt er flink tempo gemaakt maar het vals plat naar de sluizen in de Philipsdam wordt voor enkele leden een bruggetje te ver! Wouter en Jan Hermes hangen aan het elastiek en even later moet ook Peter de groep laten gaan. Voorzitter René vormt nu een extra waaiertje en met wat duwen hier en daar lukt het in de afzink weer om aan te sluiten. Ik besluit om naar voren te rijden en met name Frenk, die daar alweer op kop rijdt!, ietsjes af te remmen. Frenk gaat komende zaterdag de Marmotte rijden en is zo te zien daar helemaal klaar voor!

Via de Philipsdam en de Slaakdam maken we ons op voor de finales. Het tempo is nog steeds flink te noemen zonder dat er mensen vanaf moeten. Wat dat betreft zijn we als club eigenlijk meer dan een toerclub! Ondertussen komen de mannen met ambities naar voren en even later splitsen we op de gebruikelijke plek.

Bij de A sluiten zo'n 13 leden aan, ietsjes minder dan twee weken geleden maar toch nog altijd de helft van de club! Ook Reinier ontwaar ik voorin de groep. Twee weken geleden had hij mij nog gezegd voorlopig bij de B te willen rijden maar blijkbaar voelen de benen vandaag goed genoeg. Klasse hoor! Het eerste stuk wordt gewoon tempo gereden door onze voorzitter. Ook is er opvallend weinig gewring. Waarschijnlijk omdat we toch eerst wind mee krijgen. Eenmaal het fietspad bij de Heense Molen opgedraaid komt de finale nog niet echt op gang. Nog steeds René en Charl voorin die net onder de 40 km/uur aanhouden. Reinier kan zich dan niet langer inhouden en is de eerste die voorzichtig de groep verlaat. Wanneer hij merkt dat er niemand reageert besluit hij af te sprinten bij het bordje Heense Molen en laat zich vervolgens weer inlopen.

Het duurt een flinke tijd voor er iets gebeurt. Nadat René het beu is op kop te rijden en in zijn remmen knijpt komt Charl op kop die direct besluit dat het tijd is om de boel op gang te trekken. Vanaf nu gaat het lopen! Ikzelf, Roy, Roy en Johan maken even een carrouselletje en de snelheid zit er in één keer goed in. Het is nu zaak om goed alert te zijn want we zijn al bijna bij het keerpunt van de Zwarte Ruijter. Hier met een kleine achterstand aankomen betekent direct het einde van je ambities! En dat blijkt ook. De eerste leden moeten hier definitief afhaken. Vanaf nu golft het op en neer. Er wordt vaak gedemarreerd en verschillende groepjes in verschillende samenstellingen rijden nu op kop. Maar iedereen is scherp en geen enkele vlucht houdt stand.

Zo naderen we de ontknoping. Ik maak me eigenlijk al geen illusies meer met sterke sprinters als Charl, René en Jan Kees in de gedecimeerde frontlinie. Johan en Roy proberen beiden nog weg te komen. Johan rijdt vandaag heel sterk maar merkt dat het nivo vandaag weer erg hoog is. Roy doet op het laatst nog een alles of niets poging op exact dezelfde plek die hem twee weken eerder nog wel de victorie bracht. Dit keer is het in eerste instantie Johan die nu wel snel reageert en Roy nooit ver weg laat rijden. Ik kijk het even aan en als ik zie dat Roy het dit keer niet gaat redden probeer ik het zelf dan ook maar. Maar waar ik al bang voor was gebeurt natuurlijk ook: mijn demarrage mist de kracht en een aantal leden zit prinsheerlijk in mijn wiel. Als ik merk dat ook broer Jan Kees erbij zit trek ik toch maar vol door en rijd al snel naar het achterwiel van de moe gestreden Roy.

Het is René die me dan voorbij komt. Vlak daarachter is het Jan Kees. Even ben ik blij omdat het nog best een stukje naar de streep is. Hier zou mijn broer van moeten kunnen profiteren. Of het komt door de paar auto's die ons nu net tegemoet komen en weinig ruimte laten, of omdat Jan Kees al met de fiets van Roosendaal naar Bergen was gereden en hij dus al meer kilometers in de benen had weet ik niet maar René blijft toch vrij eenvoudig voorop. Helaas voor mijn broer die tweede wordt.

Daarna fietsen we met de voorste mannen gezamenlijk naar huis. Vlak voor de Thoolseweg kijk ik achterom om te kijken waar de achterblijvers zijn. In geen velden of wegen zie ik iets wat op clubleden lijkt. Blijkbaar zijn ze toch serieus op achterstand gezet. Daarom rijden we door om even later bij de Kajuit een welverdiende bak koffie of thee te nemen. Inmiddels pakken zich donkere wolken samen boven de Binnenschelde en trekt de wind even stevig aan. Tijd om naar huis te gaan!

Daan.