You are hereBoompjesdijk

Boompjesdijk


By Rob Naaijkens - Posted on 26 January 2012

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
29 Apr 25 leden Boompjesdijk 92 KM IvoSmitX JanHerme
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1217 Zwaar bewolkt 12 C O 2

Hoewel de verwachtingen inzake slecht weer, veel regen enzo, voor een enkel clublid reden was meteen maar 't programma voor dit weekend om te gooien blijkt weinig van deze voorspelling uit te komen! Wel met een opkomst onder het gemiddelde, 25, inclusief chauffeur maar met de wetenschap dat er enkele leden niet stiekum naar de vogezen zijn getrokken valt de opkomst toch ook weer niet tegen. Opvallend wel is de afwezigheid van Piet, we zijn toch echt niet te vroeg weggereden en ook de trouw aanwezige Frank Tack wordt vandaag gemist.

Jan Hermes neemt vandaag alle honneurs waar inclusief de eerste regels van een bescheiden "Lang zal Corrie leven"!
Ik neem met Jan de route door i.v.m. De werkzaamheden aan de A4 is het niet mogelijk onder Dinteloord naar Stampersgat te rijden en zelf meen ik deze route heel goed te kennen.....

Van begin af aan zijn 't vooral de jongere clubleden Roy en Rubin die het tempo bepalen tot na Welberg. Dan rijden we via de provinciaalse weg in de richting van Dinteloord en vlak voordat we linksaf moeten slaan richting Boompjesdijk rijden de Liefhebbers uit Halsteren keurig, gedisciplineerd, voor ons uit. In plaats van even 20 meter er achter te blijven zijn er enkele clubleden die vanaf het fietspad de provinciale weg oprijden om zo snel mogelijk de Mariadijk op te rijden. Zou ik een volgende keer niet meer doen en even een paar tellen wachten en je veilig kunt oversteken…. Via de Mariadijk fietsen we via de Vlietdijk en de Kleine Dijk een lus rond de Boompjesdijk. Ik rij er met Rubin op kop om onze gezellig voortkwebbelende jarige uit de wind te zetten (ik heb gisteren 110 en en morgen moet ik weer 120 km fietsen) maar ook om te voelen hoe mijn eigen conditie is na de confrontatie van vorige week met snel vollopende benen. Het voelt allemaal wel redelijk goed en op de Kleine Dijk blijf ik voorop rijden om de groep weer richting Boompjesdijk te leiden. Maar niet door net als 2 jaar geleden de oprijlaan van de familie X op te rijden. Gelukkig hebben de meesten direct in de gaten dat we verkeerd rijden en hoeven slechts ikzelf, Corrie, Rubin en Jan terug aan te sluiten bij de groep. Rubin maakt even fors tempo en als snel sluiten we weer aan, helaas hebben Jan en Corrie ons dan even moeten lossen dus vraag ik de koprijders even in te houden. Via de Boompjesdijk en de Mariaweg rijden we naar Dinteloord waar Adri eindelijk en met veel gretigheid de klinkers richting Stampersgat op rijdt. Maar opnieuw een onverwachte wegomlegging doet Adri en mij besluiten om een rondje door Dinteloord te rijden en vervolgens richting Dintelsas en Slobbegoorsedijk naar Stampersgat te rijden. Onze n’Adri rijdt weer regelmatig 5 tot 10 meter voor de groep uit en op verzoek verlaagt hij af en toe de snelheid van 33 naar 32,9 om vervolgens weer te versnellen als er iemand schuin naast ‘m komt rijden. Zeker is dat Adri ook vandaag wel weer de meeste kopkilometers opknapt, mag ook gezegd worden.

Nadat we de brug bij Gastelsveer overrijden en we linksaf slaan weet in mijn wiel Rob Peters de nodige glasscherven niet te ontwijken en rijdt direct dubbel lek. Zelf mag ik van geluk spreken want ik had ze echt niet gezien. Opnieuw zorg ik door rechts te roepen terwijl we rechtdoor moeten voor verwarring in de groep achter me maar gelukkig heeft Adri alle route’s goed in ’t interne geheugen opgeslagen en rijden we vervolgens langs de Stok en Vroenhoutseweg richting Roosendaal. We houden daar weer even in om enkele achterblijvers aan te laten sluiten maar richting Nispen is ‘t opnieuw Adri op kop stevig gaat doortrekken, meteen zie ik ook een aantal scherpe A-rijders zoals Frenk, Charl en Jan Kees naar voren komen om in elke geval niet met achterstand aan de finale te beginnen. Helaas draait ’t voor Frenk allemaal op een teleurstelling uit want ergens tussen Nispen en de Mariabaan is er ook een lekke band voor Frenk.

Adri leidt ons naar de splitsing A en B en doet alsof hij laat lopen en rechtsaf slaat de Mariabaan, de B dus. Overigens, opnieuw valt op hoe schijnbaar moeiteloos Jac. Linders voorin mee blijft rijden tot de splitsing! Zelf zit ik in de laatste kilometers voor de finale erg te twijfelen of het wel verstandig is mezelf te pijnigen door met de A mee te gaan. Het gaat me beter als een week eerder maar als ik zie wie er vandaag allemaal zullen meegaan… Maar als de splitsing daar is ga ik als vanzelf mee rechtdoor het pas geasfalteerde asfalt van de Ouwerveldenweg op. Ik waarschuw een ieder nog vooral op te letten bij de Vleetweg waar ons niet duidelijk is de weg erbij ligt. Met o.a. Charl en Jan Kees probeer ik ongeveer in 3e-4e positie te blijven. In tegenstelling tot een week eerder zakt het tempo naar een bedenkelijk nivo en meteen besluit ik zelf maar het initiatief te nemen en weg te springen, mede ook om uit het gedrang en zo ver mogelijk van de gevaarlijke bermen beiderzijds van de weg te blijven. Later hoor ik dat daar al Rob Naaijkens, op zoek naar een gaatje, in de berm stuurde en ternauwernood aan een valpartij ontsnapte. Zo werd althans na de finish verslag gedaan door Richard want die zat er natuurlijk vlak achter. In elk geval was daarmee de rol van Rob tijdens de finale meteen uitgespeeld, jammer. De groep met Johan, Roy, Charl, Jan Kees, Robbert Maartense, Robert Hopmans, Mark de Kok, Albert Engels, Adri (toch nog meegesprongen) en Joop reed meedogenloos verder. Nou is er ook geen “wet” die zegt dat we in dit geval de pechvogel weer laten aansluiten maar laten we in elk geval ons goed vergewissen of iemand zonder verder letsel zo’n manouvre doorkomt. Ik weet niet of dit al gebeurd was op het moment dat ik zelf wegsprong, ik heb er in elk geval niks van gemerkt.

Ik kom met een 100 meter voorsprong op de Vleetweg die er buiten wat zand goed en fraai geasfalteerd bij ligt. Op de Schouwenbaan laat ik me langzaam terugzakken en sluit meteen weer in het 4e wiel aan. Er is 1 korte uitval maar ik herinner me niet meer van wie. Ik voel me prima en besluit er in elk geval voor mezelf een strijdlustige finale van te maken en op de Schouwenbaan probeer ik ’t nog 2 keer in de hoop enkele diesels (ik heb Albert dan al veelbetekenend aangekeken) mee te trekken. Vlak voor ’t zoombruggetje wordt ik voorbijgesneld door Robbert Hopmans en Mark de Kok, ik ben even verrast omdat niet de gehele groep heeft aangesloten en rij snel weer naar de beide vluchters waar Mark al snel Robbert moet laten gaan en samen rijden we het gat naar Robert bijna dicht als de groep onder aanvoering van Johan den Boer ons voorbij snelt. We sluiten achteraan aan en rijden dan de Westelaarsestraat op. Opnieuw wordt er niet echt doorgereden, ik meen dat er eenmaal een demarrage was maar in de chicane zit de groep weer bij elkaar. Tijd voor poging 4. Uit 5e positie versnel ik, tot mijn eigen verrassing en voor mijn doen hard en weet dat lang door te trekken. Opnieuw rij ik 100 meter voor de groep en ik zie geen echte reactie op gang komen. Nu ga ik er maar voor maar, Parijs is nog ver….

Achter de Wouwse Tol hou ik nog steeds mijn voorsprong en als ik de laatste kilometer inga lijk ik zelfs wat uitgelopen. Jammer genoeg gaan de benen wel vollopen (of schreeuwen zoals Joop dat bergop heeft ervaren…) maar ik probeer alles eruit te persen om mijn snelheid, teruggevallen tot 35 per uur, vast te houden. Achter me zie ik dan toch de groep komen met 1 vluchter daartussen. Later blijkt dat Mark nog is weggesprongen. %$%# en alle sprinters maar lachen! Zeker als dan ook nog Albert (aaargh%$#&!) vooraan tempo gaat rijden, prachtig, genieten als sprinter….. Op 300 meter voor de streep zie ik dat volhouden zinloos is, de groep vliegt onder aanvoering van Johan over me heen, en ja, hij zat er natuurlijk ook weer bij. Charl pakt de overwinning en Johan weet nog voor Jan Kees als 2e te finishen. Toch eindig ik deze rit met een voldaan gevoel, zeker na de dip van een week eerder. OK, er werd niet echt hard gereden maar zo zie je maar dat je toch op een dag zomaar je kans kunt pakken. Tot volgende week!

Reinier Goosens

 

De finale bij de B was een van de spannendste en enerverende van dit seaizoen. Hoge snelheden en veel uitvallen leidde uiteindelijk tot een kopgroep van 2 man en 1 vrouw. Ruim 3 kilometer voor de streep kozen zij samen het hazepad en bleven voor het jagenbde B-peloton. Een versnelling op het juiste moment van "de-marianne-vos-van-TC-de-Markies" zorgde ervoor dat zij alleen over de streep kwam en de overwinning van de B-Finale binnnehaalde! Corrie: twee maal gefeliciteerd!