You are hereRoosendaal

Roosendaal


By Reinier Goosens - Posted on 27 February 2011

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
27 Feb 32 leden Gawege 78 KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1109 Zwaar bewolkt 7 C NW 4

Roosendaal wordt Krabbendijke maar we gaan naar Gawege

Vandaag rijden we voor 't eerst in het 40-jarig bestaan van onze club een officiële clubrit op de laatste zondag van februari.

Tijdens de laatst algemene ledenvergadering werd hiervoor door de voorzitter nog een argumentatie gegeven maar eerlijk gezegd is me dat een beetje ontgaan. In elk geval gingen we kort na negen uur toch van start met 32 fietsers en John Koolen als chauffeur van dienst en onder de 32 leden weer twee nieuwe "Robberts" die zich hebben aangemeld voor het lidmaatschap van TC de Markies. I.v.m. de weersvoorspellingen (Regen in Roosendaal) was besloten niet het rondje Roosendaal te rijden maar "Zeeland in te gaan", route Krabbendijke.

Met het voornemen me in het vroege seizoen nog niet extreem te gaan belasten maar we wel "conditioneel" te testen neem ik positie in de eerste 10 renners van de groep. Met Daan rijdt ik voorop via Korteven de zeeuwse weg op waar de noord westelijke wind fors op kop staat. Volgens de berichten kracht 4, maar voor mijn gevoel soms ook 5! Slechts weinig leden lijken zin in kopwerk te hebben zodat het meeste werk door Daan, mijzelf, Sjel, Renzo en kort Charl wordt gedaan. Hoewel we gemiddeld maar rond de 26-27 per uur rijden komen er toch geluiden van leden die moeten lossen dus wordt het tempo nog verder gedrukt. Daan lijkt goed te hebben overwinterd want die blijft consequent voorop rijden waarbij anderen inclusief mezelf regelmatig de "luwte" opzoeken.

Na de "Drie Haasjes", dat is bij Stationsbuurt, geeft Daan aan dat we linksaf slaan en daar het spoor over gaan. Dat loopt niet helemaal vlot want dan moet je wel op tijd afslaan. Ik kom daardoor maar ook vrijwillig op kop te zitten omdat ik voel dat de beentjes het wel aan kunnen. De groep volgt en zo rijden we parallel aan de A58 richting Gawege. Daar buigen we weer in oostelijke richting af. Met de wind in de rug of schuin achter gaat het tempo zonder moeite naar de 34-35 per uur.

Maar als we rechtsaf slaan en plotseling weer zijwind hebben slaat voor Pim Nagtegaal het noodlot toe. Hij schiet bij het aanzetten uit zijn pedaal en komt ten val. Arjen van Bragt kan hem niet meer ontwijken en valt over Pim heen. Voor Arjen levert 't slechts een pijnlijke pols op maar Pim heeft buiten flink gehavende kleding ook last van heup en borstkas. Corrie beoordeelt Pim op mogelijk breuken en adviseert naar de huisartsenpost te gaan. John Koolen brengt Pim dan ook meteen naar huis. De laatste berichten die we via voorzitter Rene vernemen is dat 't allemaal erg pijnlijk is en dat Pim zich nog zal melden bij de huisartsenpost. (Inmiddels is bekend dat Pim is opgenomen in het ziekenhuis met 5 gebroken ribben!).

Zonder volgwagen rijden we verder met de wind in de rug naar Ossendrecht. Kort voordat we de Putseweg naderen rijdt Daan lek en wachten we totdat Daan een nieuwe band heeft gelegd. Richting Huijbergen trekt Sjel op de Abdijlaan erg hard door, gelukkig rijden we veilig door Huijbergen op weg naar de eerste finale van 2011. Tijdens de ledenvergadering is afgesproken dat de B voortaan ook rechtsaf de Schouwenbaan op rijdt maar deze ook volgt richting Wouwse Plantage.

Bij de A zijn het Rene van Dongen, Charl en Frenk die voorin het tempo bepalen en zelf probeer ik me zo kort mogelijk voorin te handhaven wat na een eerste aanzet tot een hoger tempo van Rene goed lukt. Op de Vleet breng ik mijn voornemen van de dag ten uitvoer; net als in 2010 wil ik de eerste demarrage plaatsen. Zo draai ik als eerste linksaf de Ouwerveldenweg op maar al snel komt Charl naar me toegesprongen. Zou die soms met mij willen wegrijden? Ik neem me voor in dat geval mee te werken.

Maar al snel komt de groep onder impuls van Lars (die dus in 2011 het eerste gat heeft dichtgereden!) weer terug. Rene en Charl blijven het tempo bepalen. Direct na de zoombrug zie ik rechts een gaatje en spring opnieuw weg. Ik rij bijna Charl ondersteboven die kennelijk niet op een aanval rekende. Ik neem nu even een riante voorsprong als ik de Mariabaan oprijd en probeer even te testen hoe lang ik dit kan volhouden. Maar halverwege de Mariabaan draaien we iets meer in noordwestelijke richting en gaat de wind wel erg hard en pal op kop blazen en besluit ik me langzaam terug te laten zakken. Het doet me goed dat ik weer zonder moeite kan aansluiten.

Op de weg naar Wouw rijdt Frenk even voorop en nadat deze weer is ingelopen springt Renzo weg. Die krijgt echt een mooie voorsprong en is het nu aan de sprinters Rene en Charl om er achteraan te rijden. Dat doen ze wel maar dan meestal erg kort en niet echt hard waardoor iedereen kan volgen. Rob Naaijkens heeft nog niet de gewenste benen en zijn uitval reikt dan ook niet ver. In de chicane zie ik dat we toch langzaam op Renzo gaan inlopen en in de afslag linksaf naar de wouwse tol zet Rene hard aan om het laatste gat te gaan dichtrijden. Helaas staat op dat moment een auto voor mij bijzonder in de weg. Net rij ik in laatste positie en moet een gat laten vallen. Doordat Rene tegelijkertijd stevig doortrekt lukt 't niet meer om aan te sluiten.

Renzo wordt ingelopen en op 500 meter doet Rob nog een poging die al snel weer wordt teruggegrepen. Rene gaat dan aan, trekt Charl (!!!) mee maar die heeft naar verluid ook even een probleem met z'n fiets waardoor het uiteindelijk Daan is die er met de eerste zege vandoor gaat! Robbert Maartense wordt 2e en Joop Groen 3e.

Tijdens de eerste "evaluatie" in de Kajuit hoor ik dat bij de B Frank Tack eerste werd voor Perry Heemskerck. Als iemand hiernog een verhaal van wil maken, graag! Reinier Goosens

 

De hand van Richard....

 

Plakken is een vak, een vak dat je beter maar kunt beheersen als je mee wilt doen in de finale bij de Markies. Richard weet dat al jaren en inmiddels heeft hij een getrouwe schare fans en meelopers opgebouwd!

Voor het aangaan van de eerste finale van dit nieuwe seizoen had ik al de inschatting gemaakt dat hier wegspringen gelijk zou staan aan zelfmoord. Reinier, Frenk en Renzo kunnen dat beamen! Daarom was de taktiek makkelijk: wachten tot de laatste kilometer en dan kijken of er een verrassingsaanval in zou zitten. Voor mij waren vooraf René en Charl de top-favourieten. Vooral Rene had veel indruk gemaakt de laatste weken en had de nodige spinningsuren en rondjes op de Borchwerf in de dikke kuiten. Charl kon ik minder goed inschatten. Maar ik had hem al met de fiets onderweg vanaf zijn werk in Vlissingen zien rijden met Frenk en ook al in de uitslagen zien staan in Breda.

Rob was duidelijk minder in vorm dan afgelopen twee jaar en dus zou ik mij vooral concentreren op Charl en Rene. Ik fluisterde Rob toe om vooral geen gaten dicht te gaan rijden vandaag, maar dit over te laten aan ons sprintersduo. Zo gedaan dus. De finale begon loeihart met denk ik René als gangmaker. Ik kon dat niet goed zien omdat ik toen achterin bungelde om op Rob te wachten die bij de splitsing had zitten dromen en daardoor al een flinke jas uit moest doen om alsnog aan te sluiten. Daarna viel het tempo regelmatig behoorlijk terug. Reinier, Frenk en Renzo deden serieuze pogingen terwijl Charl en Rene probeerden de boel bij elkaar te houden.

Ik koos vandaag het wiel van Charl uit. Toen het serieus begon te worden hield ik hem goed in de gaten. Elke demarrage van zijn kant volgde ik direct zonder over te nemen. (Geleerd afgelopen seizoen toen ik zelf tot vervelens toe herhaaldelijk hiermee geconfronteerd werd) Af en toe stookte Rob het vuurtje wat op en ik kon dan in de luwte achterin rustig volgen. Zo kon ik bijvoorbeeld het hijgen van Lars, zware-van-Nelle, van der Beek goed horen! Verder was het soms goed opassen omdat er ook een enkele keer geswiept werd!

Uiteindelijk gebeurde wat ik verwacht had. Als één blok naderden we de Tol. Alleen Michel had hiervoor moeten afhaken maar verder kon iedereen tot hier volgen. Renzo was net teruggepakt en het tempo stokte weer eens. Rob sprong het gat in en werd niet bepaald snel teruggepakt. Het koste René een goede inspanning om met Charl in zijn wiel (en ik kalmpjes weer in zijn wiel...) terug tot het achterwiel van mijn actieve makker te komen. De aansluiting verliep traag en zonder af te wachten tot het zou gaan stilvallen schakelde ik op de 12. Ik zie dan René aan Chal gebaren dat het nu aan hem is maar die rijdt dan op een veel en veel te klein verzet om serieus te kunnen sprinten. Ondertussen ben ik op stoom gekomen en knal links voorbij het trio Rob-René-Charl. De streep is niet verder weg meer dan 250 meter.

Een onwaarschijnlijk gevoel maakt zich meester van mij. Dat plakken deze finale was niet primair uit taktische overwegingen: deze winter was een slechte en mijn voorbereidingen bestonden uit twee woon-werk-ritjes naar Kruiningen eerder die week. Maar wanneer je het het minst verwacht heb je soms de meeste kans! Maakt verder allemaal niet uit: nummer één is binnen, evenveel als het hele afgelopen seizoen. En dan is het nog niet eens Maart.....

 

Daan