You are hereSlingeren door de Frederikapolder....

Slingeren door de Frederikapolder....


By Reinier Goosens - Posted on 23 February 2011

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
22 Aug 29 leden Gawege KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1033 Licht bewolkt

Als ik deze ochtend op de Boulevard arriveer, aan de late kant, ben ik Jac. Linders al in tegenovergestelde richting tegengekomen en naar dan blijkt om de bus van Jan Hermes op te halen. Jac. is zo loyaal dat hij zich heeft aangeboden om vandaag de volgwagen te besturen. Ruim na negen uur zetten we ons met 29 fietsers in beweging nadat de nodige vakantie (fiets) ervaringen zijn uitgewisseld.

Tempo en richting worden vandaag weer bepaald door Renzo en dat gaat hem goed af want op een enkele links in plaats van rechts rijden we de route precies zoals die ooit is bedacht met een aantal noord-zuid-lussen tussen de Ooster- en Westerscheldedijken. In de Bathpolder rijden we het fraaie stukje over 2 boerenerven aan begin en einde van de Westhofweg hoewel je die boerenerven nu niet meer als zodanig kunt herkennen.

Hierna komen we uit bij de "3 haasjes" en bijna zijn daar een paar clubleden het haasje want plotseling komt er van links een motorrijder op hoge snelheid van links, even later gevolgd door een hele club motorliefhebbers. De schrik zit er wel even in maar al snel rijden we weer via de Stationsbuurt naar het "Klooster van Rilland". Net hiervoor slaan we rechtsaf de Kapucijnerweg in richting de Frederikapolder. Bij het bordje Rilland voorkom ik dat Rene Punt als eerste het bordje Rilland haalt want hij heeft het zonder bepakking wel erg gemakkelijk op zijn "ultralichte" fiets met carbon bagagedrager voor en achter, een glasfiber standaard en natuurlijk, moet voor de verzekering, een onneembaar fietsslot! Ik moet telkens aan 'n vakantiehuisje in Biron denken..... Enfin, we rijden weer verder!

Zodra we de Westerscheldedijk naderen en we linksaf de Zimmermanweg willen oprijden komt er plotseling van links een collega TC welke Daan de opmerking ontlokt "rechts gaat voor"......Wij van TC de Markies houden daar namelijk wél rekening mee! Via het industrieterrein de Poort nabij Rilland rijden we vervolgens weer via Bath naar de gelijknamige brug. Vervolgens rijden we via het Völckerdorp naar de VanderDuynspolder waar ik over een scherp steentje rijdt: lek dus. Ik zie njog 3 achterwielen in de bus staan en wissel snel van wiel en meld Jac. dat ik achter de bus wil terug rijden. Helaas zijn er een paar trimmers die met z'n drieen breeduit blijven rijden zodat we niet kunnen passeren. Zodra Jac. linksaf gaat naar de klinkerstrook op van de Vanderduynspolderweg kan de snelheid flink worden opgevoerd. Helaas staat de wind nu vervelend opzij en tegelijk zit ik enorm wil zand te happen. Adembenemend! Jac. concentreerd zich op hetgeen voor hem gebeurd en ziet niet dat ik fors zit af te zien. Pas een paar honderd meter later ziet Jac. me, of beter gezegd, hij ziet me niet meer, en wacht me op zodat ik voor de Zandvliethoeve weer kan aansluiten en door John Mens welkom wordt geheten bij de Pedaleurs. Ik heb echter even geen lucht voor wat voor reacdtie dan ook....

Via Ossendrecht rijden we dan naar de Putseweg waar ter hoogte van het voormalig herstellingsoord Dennenheuvel een drukte van belang is met aan beide kanten van de weg een paar honderd auto's met of zonder feestgangers in de berm. Een belgische dame staat met een kapotte auto op het fietspad maar wij als nette TC maken daar geen punt van. Later lees ik in de krant dat er die ochtend een andere TC wel heeft "gebotst" met de feestgangers van het "Dance-feest" wat tot die vroege ochtend heeft geduurd.

In Huijbergen wordt onze route opnieuw geblokkeerd, nu door de plaatselijke braderie. Lars leidt ons in een zuid-oostelijke lus rond Huijbergen en via de Hollandseweg komen we uiteindelijk weer uit op de weg naar Wouw. Tijd voor de finale, en geen tijd voor een sanitaire stop natuurlijk Corrie!

Van de finale bij de A is dit keer vooral van het achterhoedegevecht wel wat te melden. Wat er vooraan gebeurde volgt later.

Met een redelijk grote groep wordt er versneld zodra we in de richting van de Vleet rijden. Ik merk al dat opnieuw Rob erg strijdlustig is en hij is dan ook de eerste die aangaat hoewle het moment niet handig is want ook Rob moet toch gezien hebben dat er een auto bijna dwars op de weg stond. Maar we konden er allemaal langs, geen probleem eigenlijk dus. Op de Ouwerveldenweg rijden we "urenlang" achter een trekker met 2 hooiwagens. Ik zie rob een paar maal kijken of er toch geen gaatje is om dit rijdend obstakel voorbij te steken maar noodgedwongen rijden we neutraal door tot de afslag naar de Mariabaan. Zodra we de bocht door zijn komt het spel op de wagen. Helaas, veel te hard voor mij of komt het nou toch omdat ik het sinds juli met 50 voor en 13 achter moet doen? Nee, zullen toch de benen zijn want die schieten meteen vol met zuur ook tot grote schrik van Mark en John. Doordat er even niemand van me overneemt weet ik al meteen wie er in mijn wiel zit. Jawel, onze windvaste clubkampioen, bang voor een beetje tocht..... Mark en John moeten zich serieus inspannen om nog bij de groep aan te kunnen sluiten en helaas kan ik ook hen niet volgen. Balen maar ik heb me onder andere met mijn terugkeer na mijn lekrijden teveel geforceerd en bovendien ben ik mijn vorm weer een beetje aan het opbouwen na wat weken recupereren van de Marmotte.

Toch ontstaat er nu een bijzondere situatie. Tot de Wouwse Hil rijden Richard en ik in redelijke samenwerking achter de groep aan en in eerste instantie wordt onze achterstand nog niet eens echt groot. Op de Westelaarsestraat sluit Jac. met de volgwagen echter weer aan waarop ik Richard meldt dat ik niet achter de bus wil maar wil trainen. Jac. komt echter zo hard voor bij dat ik al moeite moet doen om weer in de slipstream van de bus te komen maar dat lukt uiteindelijk wel zodat ik even naar lucht hap en herstel. Onze clubkampioen zit echter herhaaldelijk te smeken of Jac. niet wat kan inhouden. Dat wil ik eigenlijk niet want direct op de bumper voel ik geen centje pijn en voorzichtig probeer ik Jac te seinen toch door te blijven rijden..... Maar begrijpelijkerwijs wordt het nu wel erg verwarrend, de gelosten waarvan de een de bus sneller wil laten rijden en een ander die het tegengestelde wil. Jac. kiest ervoor om even in te houden. Plotseling krijg ik een opwelling van bejaardenzorg en laat Richard zoveel mogelijk rechts achter de bus uit de wind rijden waarna ik zelf de bus weer voorbij rij want ik moest en zou toch nog een beetje trainen.

Zodra ik een meter of tien voor de bus uitrij geeft Jac. weer gas en komt met een flinke vaart met onze clubkampioen op de bumper geplakt voorbij. Het leek waarachtig een demarrage van Rob Naaijkens of een andere A-bikkel, ik had er in elk geval geen antwoord op. Op de Zoomvlietweg sluit ik weer aan en rijden we naar de streep. Op 700 meter passeer ik de bus weer maar een paar honderd meter verder gebeurt het voorspelbare: inderdaad, onze clubkampioen komt eindelijk uit de slipstream van de bus en terwijl ik de benen stil houdt passeert Richard als voorlaatste de streep en ik zie hem en de rest pas terug bij de Kajuit!

Tot zover mijn verhaal, maar wat er voor ons tijdens de finale nog gebeurde wordt door Daan verteld.

Reinier Goosens

Na het draaien en keren, eerst door de Frederica en andere polders, daarna om Huybergen om de plaatselijke braderie te ontlopen, is het tijd voor de finales. Even daarvoor raken we Corrie kwijt op een ongelukkige manier. Zij is gestopt om te plassen maar net op dat moment is de bus niet achter de groep omdat Walter lek gereden had. Zij komt achterop en omdat de vlam dan al lang in de pan geslagen is en het tempo, ook na herhaaldelijk verzoek daartoe, niet omlaag te krijgen is zal zij de groep niet meer bijhalen.
Maar goed, vooraan wordt onder impuls van, wie anders, Rob Naaijkens, direct na de afslag flink gas gegeven. Er ontstaat direct een slagorde die deze finale vaak te zien zal zijn: Rob dus op kop en daarachter beurtelings René en Charl, gevolgd door de rest. Feitelijk hoef ik nu eigenlijk geen verslag meer te doen. Deze finale verloopt identiek aan de meeste andere A-finales dit jaar: Rob valt aan en valt aan, wederom beurtelings counteren René en Charl. Dat wil zeggen, aansluiten en vervolgens de benen stil houden om zo de aanvaller, Rob in dit geval, te frustreren. Dit gedrag pakt tot op heden heel vaak succesvol uit, zij het dat het vooral Charl is die profiteert. Zo ook vandaag: Charl wint, ondanks de herhaaldelijke pogingen van Rob, een paar pogingen van John en één keer Frans om weg te springen.
Voor meer info, zie de verslagen van de meeste A-finales van dit jaar.

Daan