You are hereWarm, TDF, ingekort, LAMLENDIG, geknakte illusies…..

Warm, TDF, ingekort, LAMLENDIG, geknakte illusies…..


By Reinier Goosens - Posted on 23 February 2011

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
04 Jul De Heen 65 KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1027 Zonnig 30 C

Hierboven de samenvatting van de dag! Daar hoef ik eigenlijk weinig aan toe te voegen. Maar dan zou dit verslag van een verkorte clubrit nog verkorter zijn! Daarom toch een poging om iets zinnigs van deze rit op de site te zetten.

Afgelopen week was op verzoek van een aantal leden al besloten om deze rit in te korten. Het komt immers niet zo vaak voor dat de karavaan van de Ronde van Frankrijk zo dicht langs onze gemeente komt. Om iedereen de kans te geven toch gewoon een clubrit te rijden en die middag bijtijds een plakje te vinden had het bestuur besloten om Heense Molen te gaan rijden. In de oude kronieken staat hierbij een afstand van 55 km vermeld maar bij invoeren in RouteYou.com blijkt het toch zo’n slordige 10 kilometer meer te zijn. Ik maakte me daar niet zo druk over want ik ging er vanuit dat door de beperkte afstand ik als ritkapitein de snelheid maar moeilijk in toom zou kunnen houden. Bijtijds terug zijn zou dan geen probleem zijn….

Maar het liep allemaal wel iets anders. De rit begon nog ‘normaal’. Dat wil zeggen: Bas nam zijn positie als stoomlocomotief op kop van de groep in. Dit keer geassisteerd door een vandaag ijverige Joop. Samen reden ze onverstoorbaar en onvermoeibaar de eerste 15 km op kop. Ik had me in tweede positie genesteld om bijtijds aanwijzingen door te kunnen geven. Met name Joop kende de route nog niet echt en ik kon zo mijn nut bewijzen. Ik was een beetje verbaasd dat ik nog geen enkele keer beide heren had moeten temperen. Regelmatig op mijn tellertje kijkend had ik juist geconstateerd dat we niet overdreven hard reden.

Na dat eerste half uur hielden Bas en Joop het voor gezien. Ik was van plan tweede rij te blijven maar toen niemand aanstalten maakte kwam ik dus ‘gewoon’ op kop te zitten. Gelukkig was het Jochem die niet te beroerd was om de open plek naast me in te vullen. Inmiddels rijden we op de Rubeerdijk in noordelijk richting en wijs Jochem erop dat we hier een uur later weer zullen rijden, zij het dan de andere kant op en waarschijnlijk ook wat harder. De wind is voor mijn gevoel zuidelijk maar stelt eigenlijk niets voor. Jammer dacht ik nog. Jammer voor mij en de hoop op een harde finale, en jammer voor later die dag de Toer en de hoop op een waaieretappe door Zeeland.

Maar de hitte en de bijna windstilte maken de groep lamlendig. Niemand wil op kop rijden en nadat ook Jochem mijn zijde had verlaten was er weinig animo. Frenk komt me nu vergezellen en inmiddels zijn we Steenbergen en De Heen gepasseerd. Enkele kilometers later houdt ook hij het voor gezien en nu zak de snelheid helemaal in. Als we zelfs onder de 27 km/uur zakken is het Corné die met mij voorop komt te zitten. Letterlijk voorop want als ik achterom kijk is er een gat. Even daarna moeten we de brug pakken en dan komt er eindelijk ietsjes vaart in, zij het voor kort. Even testen heet dat dan!

Daarna zakken we naar het zuiden af op weg naar de splitsing voor de finale. Nog steeds dezelfde mensen op kop. Eén brug zuidelijker keren we weer terug in Brabant en maken we ons op voor het eindspel van vandaag. Ik had er al rekening mee gehouden en het gebeurde ook daadwerkelijk: niemand neemt over en zo is het dat ik een paar kilometer verder als eerste het fietspad opdraai en is de finale van start. Perry heeft al die tijd ook op de eerste rij gereden en laat zich nu wat terug zakken, even later gevolgd door mijzelf. Nu hoor ik van Renzo dat onze voorzitter een paar kilometer eerder lek heeft gereden. De combine Charl/René zal dus vandaag niet plaats hebben. Voor Charl een reden om nog defensiever en nog oplettender te rijden.

De eerste serieuze aanvaller is Robbert. Voor Charl geen gevaar en die mag dus op avontuur. Rob en ik overleggen even en besluiten om de sprong te wagen. Rob zet aan, even later gevolgd door ikzelf. Even later sluiten we aan maar een blik naar achteren doet mij recht in het gezicht van onze 125-voudige winnaar kijkend. En dat niet voor het laatst vandaag. Er zijn wat uitvallen, met name Rob Naaijkens is actief, maar niemand komt echt weg in die beginfase. Mede ook omdat er een collega toerclub iets verder op het fietspad rijdt. Nu wegspringen is overduidelijk vastlopen even verderop. Daarom wachten we even tot het keerpunt bij de Zwarte Ruiter. Nu is het Joop die het probeert, even later gevolgd door Johan. Beiden vinden elkaar en omdat er achter niet gereden wordt krijgen ze direct een leuk gaatje.

De zwakke wind is hier schuin tegen en misschien daarom lukt het het duo niet om afstand te nemen. Nu is het eerste Frenk en even later Corrie die het beu zijn om af te wachten. Ook Adri is acvief en zit constant voorin. Aan het einde van de Rubeerdijk vind Rob het welletjes. Nog voor de afslag gaat hij aanzetten en is Charl er als de kippen bij. Daarachter zitten Adri en ik. Adri neemt de bocht compleet vierkant waardoor er een gat valt. Ik besluit dat de veroorzaker van het gat ook de ontstane schade mag herstellen en blijf in het wiel van onze noeste ATB-er. Al snel is duidelijk dat hij het gat niet kan of wil dichten. Ik kan niet te lang wachten en duik dus maar het gat in. Een korte blik achterom leert me dat nu duidelijk de forcing wordt gedaan: er zit een gat.

Even later gaan Rob en Charl erop en erover bij Joop en Johan. Er is nog steeds een gat tussen die twee en mijzelf en ik ben benieuwd wat Johan en Joop gaan oen als ook ik ze zal inhalen. Blijkbaar is hun kaarsje uit want ze pikken niet aan bij mij. Met een flinke inspanning lukt het me in de volgende bocht aan te sluiten. Al die tijd rijdt Rob op kop met Charl in het wiel. Onze sprinter speelt een spelletje poker want hij neemt niet over, ook niet na herhaaldelijke aanmoedigingen van mijn kant. We duiken de chicane in en eindelijk komt Charl op kop. Maar wel zonder snelheid. Toch wil ik me niet voor het bekende karretje laten spannen maar het tempo zakt echt flink.

Met een krachtterm maakt Rob vanuit derde positie duidelijk dat de achtervolgers eraan komen. Charl wint al bij voorbaat als ik op de pedalen ga staan. Ik hoop (tegen beter weten in) dat Charl inderdaad geen kracht meer heeft maar op twee honderd meter van het bordje Halsteren, de streep is verdwenen onder de nieuwe asfaltlaag ter plekke, hoor ik een bekend zoemend en krakend geluid van de wielen van Charl. Hij klets over me heen. Even hoop ik dat Rob nog in zijn wiel zit maar die is er ook aan voor de moeite. Charl wint dus, voor Rob en mijzelf. Ik ben best even teleurgesteld maar ben toch ook weer blij dat we weer eens erin geslaagd zijn met een kopgroepje weg te rijden.

Bij de B wint Rob Halter.

Daan.