You are hereTholen Oesterdam

Tholen Oesterdam


By Reinier Goosens - Posted on 23 February 2011

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
20 Jun Anna-Jacobapolder KM
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1025 Half bewolkt

Het is 20 juni en morgen wordt het zomer! Tenminste, volgens de astronomische kalender want buiten is er weinig van te merken. Het is ’s ochtends vroeg amper 10 graden, het waait wederom stevig en de zon gaat schuil achter een dik wolkendek. Enige pluspuntje vandaag is het feit dat ondanks de vlekjes op buienradar we vandaag geen neerslag krijgen. Hiep, hiep, hoera!

Nieuw lid Arjan van Bragt, een persoonlijke vriend van mij, haalt me op en voor de verandering op tijd sluiten we aan bij de wachtende rijders van de TC op de Boulevard. Het is er al flink druk. Mijn telefoon gaat maar ik ben te laat. Het zal mijn broer wel zijn die niet op tijd kan aansluiten. Even later zie ik dat hij nu de voorzitter aan de lijn heeft. Jan Kees zal op de Oesterdam uiteindelijk aansluiten.

Iets na negenen gaan we weg me Reinier in de bus als chauffeur en cameraman (Zie filmpje op de site!!). Naast hem zit de vader van René Punt. Die wilde ook wel eens zien hoe het er bij zijn zoon aan toe gaat. Ik hoop dat René volgende week nog mee mag doen…. Wat iedereen al snel zal merken is het feit dat het flink waait. Heel de week lijkt het al meer op herfst en ook vandaag staat er weer een stevige noordenwind. Dat belooft alvast een leuke finale voor later die ochtend!

Er wordt in een lekker tempo de stad uitgereden op weg naar Tholen. Hier pikken we ook Thools lid Corrie en Rob op die richting Bergen zijn gekomen om al snel weer bijna langs thuis te komen! Er wordt gedisciplineerd gereden en dat is ook nodig dat eerste stuk met de wind opzij. De Thoolse brug is een ander verhaal omdat het daar voor veel leden moeilijk is om in te houden. Hier breekt het even een klein beetje maar al snel zijn we weer compleet en rijden we het slapende dorp in. Het valt me op dat het vandaag rustig is. Normaal zie je toch meer mensen op weg naar de kerk maar blijkbaar hebben ze allemaal naar het WK-voetbal gekeken en uitgeslapen?

We maken ons op voor de Oesterdam. Met deze omstandigheden verwacht ik topsnelheden op de dam zelf waar we de gehele route de wind stevig van achteren zullen hebben. Ik schakel alvast wat tandjes sneller maar vooraan heeft onze voorzitter de boel goed onder controle. Verbaasde gezichten alom en een tempo van nauwelijks 33 km/uur! Uiteraard verliest ook onze TC wel zijn haar maar niet zijn streken en halverwege de dam gaat het tempo dan toch omhoog. Waarschijnlijk is het lont aangestoken door een niet alledaagse gebeurtenis: een andere TC haalt ons in??? Dat kunnen we toch niet over onze kant laten gaan….

Inmiddels is ook Jan kees aangesloten en rijden we weer met 36 leden door de polders. Bij Bath pakken we weer de ‘Lekke-banden-variant’. Vorig jaar hebben we hier langdurig stilgestaan omdat we zoveel lekke banden hadden dat we de bus kwijt waren geraakt. Dit is een leuk variantje met die echte haarspeld over een binnendijkje heen. We hebben nog steeds de wind in de rug maar nog steeds gaat het allemaal in een fatsoenlijk tempo. Dat mag ook wel gezegd worden! Na het tijdritparcours krijgen we de wind voor het eerst echt tegen, zij met maar voor even. De Batsebrug wordt genomen en in een lekker tempo gaan we op weg naar Ossendrecht. Donkeren wolken vormen de lucht boven ons maar het is nog steeds droog en dat zal het gelukkig ook blijven.

De passage van de Putseweg gaat chaotisch doordat er het fietspad vlak voor het Puts Meuleke (ten onrechte) geblokkeerd was. Dus ging het merendeel van de club de weg op en tussen de wachtende auto’s door krioelden we op zoek naar het fietspad. We laten weer een goede indruk achter…. Maar uiteindelijk rijden we even later weer keurig zoals het hoort en bij Jagersrust slaan we rechtsaf naar Huybergen. Gezien de stevige wind wordt er al snel positie gekozen door diverse A-rijders. Dat leidt onder meer tot het splitsen van de club. Een deel volgt netjes het fietspad, een kleiner deel blijft op de weg. Dit keer gaat dat goed omdat het ook hier opvallend rustig is. Ook de passage Huybergen gaat voorspoedig en is het tijd voor de finales.

Het dorp uitrijdend hebben we de wind vol op kop. Toch blijft het tempo goed omdat volgens mij Rob Franken op kop goed gas geeft. De A slaat rechtsaf en wat gegil van achteren laat zien dat er wat A-rijders heeft zitten slapen in Huybergen en wat achterop is. Dit keer wordt er netjes ingehouden en zodra het sein ‘Compleet’ gegeven wordt sprint ik weg. Ik verwacht een hoop wind tegen en wil het spel direct op de wagen hebben. Maar al tussen de hoge bomen rijdend blijkt het hier met die wind reuze mee te vallen en zonder problemen blijf ik ruim 40 km/uur rijden. Ik houd mijn hartslag in de gaten en zie maar wat er komen gaat.

Ik besluit pas om te kijken na de bocht de Ouwervelden in. Ik merk dan de aansluiting een feit is maar ga toch weer vol op de pedalen staan omdat we nu de wind 90 graden van opzij krijgen. De ideale mogelijkheid om de groep uit elkaar te rijden! Nog steeds neemt niemand van me over en pas als ik bijna in de remmen knijp wordt ik voorbij gestoken. Het zijn nota bene onze sprinters Rene en Charl die nu tempo gaan maken. Dat verbaast me eerlijk gezegd wel een beetje maar ik ben echt oprecht, aangenaam verrast! Het is ook de bedoeling van Charl om hier wat kof van het koren te scheiden. Helaas zitten er nu wat leden in het wiel van beide heren die duidelijk in de leer van Richard geweest zijn.

Richard rijdt dan vandaag bij de B mee, zijn geest dwaalt dus rond voor in het peloton. Door wel voorin te zitten maar niet mee te draaien lukt het ze om de snelheid er even uit te halen en als e even later de Mariabaan opdraaien krijgen we de wind weer recht van voren. Het is nu Rob Naaijkens die vol aan kop gaat sleuren. Het zal helaas zijn laatste kunstje voor vandaag zijn want even later waaiert hij er af met slechte benen! Gelukkig heeft ook Jan Kees er vandaag zin in en ook ikzelf voel me goed genoeg om het diverse keren te proberen. Helaas het zelfde beeld als vorige week. Ik demarreer en als ik achterom kijk zit René in mijn wiel. Ondanks dat we met z’n tweeën los zijn neemt hij niet over. Wil hij niet of kan hij niet? Feit is wel dat Charl en René begrepen hebben dat ze samen meer kans hebben om te winnen wanneer ze samenwerken. Om beurten meespringen is dan het devies. Helaas laat Charl zijn beurt verzaken wanneer John Mens even later de beslissende jump plaatst.

Maar zover was het nog niet. Wanneer René en ik zijn ingerekend, we zitten dan inmiddels op de Westelaarsestraat, komt Jan Kees los te zitten. Hij rijdt een tijdje alleen voorop en René gaat volgens mij hetzelfde spel spelen als de vorige week: laten zwemmen. Langzaam haalt hij het lijntje binnen. Wanneer we op nog zo’n 100 meter zitten besluit ik de kans te wagen en spring naar mijn broer toe. Onder mijn arm door kijk ik of ik niet de hele bups meesleur maar dat blijkt niet het geval te zijn. En zo komen we samen op kop te zitten. Mijn broer heeft me al zien aankomen en pikt gelijk aan. Hij heeft zelfs nog de kracht om snel over te nemen. Helaas voel ik nu net de krachten uit de benen wegvloeien en wanneer we ter hoogte van de chicane onder de hoogspanningskabels de wind weer vol tegen krijgen is het opeens John die ons voorbij spuit.

Mijn eerste reactie is: Prima, laat maar rijden! Op deze manier moeten Charl en René een flinke inspanning leveren om aan te sluiten en zodra dat gebeurd is peer ik weg. Maar zoals hierboven al geschetst: dat gebeurde helaas voor mij, gelukkig voor John, dus niet. Dit is John wel toevertrouwd. Ondanks dat je misschien kunt zeggen dat hij tot dan toe zich goed heeft ‘gepositioneerd’ in de groep (Vocabulaire van Richard T. Snijders, je zou het ook vrij kunnen vertalen als een beetje plakken) moet je vaststellen dat hij erg sterk tempo blijft rijden. Zoals ook al gezegd was het aan Charl om het gat dicht te rijden, of in ieder geval zoveel kleiner te maken dat de sprint voor René zou zijn. Maar Charl wacht te lang en heeft dan al snel in de gaten dat het voor hem alleen een onmogelijke taak zou worden. Ondanks de hulp van Frenk in de laatste kilometer gaat John onbedreigd op zijn eerste overwinning van dit seizoen af. Gezien de toch nog lange afstand dat hij solo reed en het forse gat dat hij had een terechte overwinning!

Charl had zich in de achtervolging nog niet leeg gereden want hij pakt vrij gemakkelijk de tweede plek. Ikzelf word geloof ik vijfde. Die plek is wat teleurstellend, met de prestaties vandaag was ik blij!

Daan van Dommele.