You are hereZeelandbrug

Zeelandbrug


By dommeled - Posted on 21 January 2011

Datum # Leden Route Afstand Chauffeur Ritkapitein
26 Jun 27 leden Zeelandbrug 132 KM RiniBroo
WeekendNr Weer Temp Windrichting Windkracht
1118 Zwaar bewolkt 21 C ZW 2
(Voor het verslag van Daan: zie verderop)

 

Reeds sinds een aantal jaren maak o.a. ik verslagen voor deze site en regelmatig wordt er met veel gretigheid en nieuwdgierigheid geinformeerd waar 't verslag blijft. Voor 't eerst nu een verslag vanaf een buitenlandse lokatie, Bourg d'Oisans met vooral veel input van 2 hier aanwezig clubleden.

Het was de laatste dus lange clubrit van de maand, rondje Zeelandbrug.

Opvallende zaken: Richard Snijders bepaald het hoge tempo op de Zeelandbrug, zowaar gedrukt door Rene van Dongen die vervolgens onder invloed van een ander bestuurslid het tempo opvoerde tot ruim 58 km/uur. Let op, dit is tijdens het reguliere deel van de clubrit. Verder was ook Berry Mulder na zijn sleutelbeenbreuk voor 't eerst weer aanwezig.

Rini Brood had 't als chauffeur wat lastig om de groep tussen de Zeelandbrug en de Philipsdam te volgen maar kon uiteindelijk toch weer aansluiten.

Net als nabij Klavervelden lag er ook op  Schouwen Duiveland de nodige hinderlijke steenslag maar e.e.a. leidde niet tot problemen.

De finale bij de A begon direct tumultueus: Rob Naaijkens plaatste een van zijn vele demarrages. Rene van Dongen sprong letterlijk op zijn wiel maar kwam daardoor helaas zelf uit balans en ten val. Met vele pijnlijke schaafwonden en een slag in zijn nuuwe voorwiel kwam Rene er vanaf. De finale werd verder neutraal gereden hoewel met name Lars toch een finalegevoel overhield aan het hoge tempo wat Rob, Daan en Rubin richting bergen op Zoom ontwikkelden.

Rene's wonden werden later op de dag nog professioneel verbonden door Corrie.

 

De B-finale werd hard gemaakt door vooral Sjel en Ludy. Arjen ging op de Heenwegh nog aan maar werd teruggepakt waarna vervolgens Richard de zege gunde aan Frank Tack. Renzo werd 3e.

In het totaal reden 27 leden deze clubrit mee, ondanks dat er een aantal al waren vertrokken naar Bourg d'Oisans.

Reinier Goosens (met dank aan Lars en Renzo)

 

EINDELIJK ZOMER! OF TOCH NIET……

De voorspellingen waren prima! Vandaag zouden we in een zuidelijke stroming komen met veel zon en oplopende temperaturen. Zeeland zou als eerste aan de beurt zijn en laat dat nu net de plek zijn waar we een traditionele clubrit over de Zeelandbrug zouden rijden! Dus bij het opstaan de moeilijke keus, ik lijk wel een vrouw, wat trek ik aan vandaag… Uiteindelijk kies ik voor een kort tenue met mijn jasje erover aan. Zodra de zon zou doorbreken kon ik dat jasje dan uitdoen.

Iets voor negenen komen Arjan, Rob en ik aan op bij de Kajuit. Het valt me op dat het niet druk is. Een paar leden zijn dan al wel afgereisd naar de Alpen voor de Marmotte van volgende  week, maar ik denk dat voor een aantal leden de 130 km misschien teveel van het goede zijn. Uiteindelijk staan we met 26 man aan het vertrek en clublid 27 neemt plaats achter het stuur. Vandaag is dat Rini die voor het eerst dit seizoen clubkilometers verdient, zij het zonder te fietsen! Rini bedankt voor het overnemen van de beurt van Rob Peters die dit weekeinde niet kon. Bij die 26 rijdende leden was ook Berry. Na zijn val van 8 mei jl was zijn sleutelbeenbreuk voldoende hersteld om weer met de club mee te gaan. Goed om Berry weer te zien!!

Wanneer Piet aangekomen is rijden we weg in zuidelijke richting. De hemel is nog steeds egaal grijs, tegen het mistige aan. Het is dan een graad of 16 en er staat een zwakke zuidwesten wind. Op zich geen slechte omstandigheden, zeker niet voor een lange rit. Af en toe heb ik vandaag het gevoel dat het zo zou kunnen gaan regenen en een paar keer denk ik dat ik wat druppeltjes voel maar gelukkig blijft het droog. De zon zullen we heel de rit niet zien. Pas na drieën tijdens de Mariaommegang zien we hem voor het eerst! Via Mattenburg en oude Zeeuwse rijksweg rijden we op Krabbendijke aan. Hier steken we het spoor over om koers te zetten naar Yerseke. Er is hier nog geen bedrijvigheid te bespeuren. Het mosselseizoen is een week uitgesteld en daarom geen aan en afrijdende vrachtauto’s.

Een eindje verderop zijn ze aan de Oosterdscheldedijk bezig een lelijk betonnen flatgebouw neer te zetten. Ondanks de crisis wordt hier blijkbaar nog geïnvesteerd in het toerisme. Daarna volgen we diezelfde dijk richting de Goese meren. Hier valt het me op dat we er maar weinig Belgen zijn om te duiken. Soms kan het hier afgeladen vol staan maar dat is vandaag niet het geval. Pas later aan het einde van de Zeelandbrug zie ik op grotere schaal duikactiviteiten. Maar zover is het nog niet. Na de ophaalbrug bij Wilhelminadorp, die voor de verandering eens niet open gaat, blijkbaar is het toeristenseizoen ook hier nog niet gestart, slaan we rechtsaf. In plaats van rechtdoor zo snel mogelijk naar de brug te fietsen maken we sinds een aantal jaar een extra lus via de Westhavendijk. Een prachtige toevoeging trouwens die ons direct bij het Katseveer brengt.

Vanaf nu rijden we noordwaarts en krijgen we de rustige wind schuin van achteren in plaats van schuin van voren. Het tempo gaat lichtjes omhoog. Het is nog steeds wat heiig en de brug heb ik tot op heden niet kunnen waarnemen. Dat zal niet langmeer duren want binnen een paar kilometer zullen we erop rijden!

Het klimmetje de brug op gaat rustig tot mijn verbazing, net als de eerste 500 meter. Ik rijd nog steeds op een tamelijk klein verzetje rond en dat gaat prima. Maar hoe verder we de bijna 5 kilometer lang brug bedwingen, des te harder gaat het. Op een gegeven moment trap ik me werkelijk wezenloos, zo’n 130 rondjes per minuut!!, en dan zie ik op de teller dat we ruim boven de 50 zitten? Ik maak me niet te druk want er is afgesproken om na de brug een sanitaire stop te houden. De gemiddelde leeftijd stijgt maar en de daarmee gepaard gaande ongemakken ook!

Vlak voor de brug reed Jan Haverhoek lek. Wanneer we de plaspauze hebben zie ik hem weer bijkomen. Hij is er dus weer bij maar de bus is in geen velden of wegen te bekennen. Ervan uitgaande dat de route hier voor Rini bekend is gaan we weer verder, nog steeds met de wind in de rug. Eerst nog een stuk naar het noorden richting Zierikzee om vervolgens weer 180 graden te draaien en de Oosterscheldedijk weer op te zoeken en te gaan volgen. Wanneer we na een kilometer of 10 nog steeds geen bus zien bellen we Rini. We spreken we af om bij Bruinisse op elkaar te wachten. Gelukkig wordt er niet lek gereden, zelfs niet op de stukken vers asfalt met een nog versere grintlaag!

Ook bij de sluis van Bruinisse zien we geen bus. Pas na de Philipsdam sluit Rini weer bij ons aan. Rob Naaijkens en ik hebben ons wat laten terugzakken om eventjes een leuke inspanning te kunnen doen en zo onze hartslag even op te jagen. We hadden besloten om de aankomende finale weer eens ouderwets er tegenaan te gaan. Vandaar! In gesloten formatie rijden we richting de Slaakdam. Niet alle leden zijn op de hoogte van het feit dat er tegenwoordig een nieuw, klein stukje fietspad is aangelegd om de oversteek naar de dam makkelijker te maken. Zo hoeven we bij de rotonde nu niet meer om te rijden!

Na de brug bij Vossemeer splitsen we als vanouds. Slechts 8 man besluiten om bij de A te gaan rijden. Charl, Rene v D, Rob N, Robbert M, clubkampioen Lars, Ruben, Frenk en ik hebben er blijkbaar zin in. Het eerste stuk nog neutraal totdat we het fietspad langs de N257 opdraaien. Ik zit dan in vijfde positie en zodra ik ruimte krijg voer ik het tempo op. Zo als al gezegd: ik had er zin in! Een leuk spel begint zich te ontwikkelen wanneer eerst Rob, daarna ik en vervolgens weer Rob demarrages plaatsen. We zijn dan nog maar amper twee kilometer op weg wanneer René aansluit bij de weggesprongen Rob. Laatstgenoemde besloot daarop zijn binnen stil te houden en terwijl René even achterom kijkt wijkt Rob ietsje uit waardoor het voorwiel van René het achterwiel van Rob aantikt. En hoewel René met veel kunst en vliegwerk nog even overeind weet te blijven is het helaas onvermijdelijk dat hij tegen het asfalt knikkert!

En zo komt een amper op stoom gekomen finale abrupt tot een einde is het de wonden likken! René ligt flink open maar gelukkig is er niets gebroken. Ook blijkt dat zijn gloednieuwe fiets zo goed als onbeschadigd is! Op een klein slag in het voorwiel na is er nauwelijks iets te zien. Da’s dan weer een geluk bij een ongeluk. Het is nu even lastig om de bus te bereiken. Niemand heeft het nummer van de bus bij zich. We bellen Pierre die op de camping in Zeeland zit en vragen hem om het mobiele nummer van Rini. Dat lukt gelukkig wel en binnen een kwartier staat Rini bij ons en brengt hij René naar huis. De rest vervolgt zijn weg. Er was al besloten om geen finale meer te rijden en in een strak tempo rijden we terug naar de Kajuit. Hier aangekomen waren velen al naar huis. Met de nog aanwezige leden bespreken we alles nog eens na en kijken we ondertussen naar wat volleybalwedstrijdjes van de supporters van de Giants.

Daan van Dommele